Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2020/3193 K.2021/2003

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, mirasbırakan ...’nın ilk evliliğinden olan ...da yaşan erkek çocuklarına terekesinin aktifinde hiçbir şey bırakmamak amacıyla 1190 parsel sayılı taşınmazı satış suretiyle davalı kızına devrettiğini, mirasbırakanın malvarlığının oldukça iyi olduğunu, taşınmazı satmasına gerek olmadığını, satışın gerçek bir satış olmayıp bağış niteliğinde olduğunu ileri sürerek, davalı adına kayıtlı tapunun iptali ile miras payı oranında adına tescile karar verilmesini istemiş, 22.09.2015 tarihli ıslah dilekçesi ile mümkün olmadığı takdirde tenkis istemiştir.

Davalı, dava dilekçesi tebliğ edildiğinde, davacının davadan vazgeçtiğini bildirdiğini, öz kardeşinin beyanına güvendiğini, temlikten davacının haberinin olduğunu, mal kaçırma amacının olmadığını, davacının talebinin mirasta iadeye ilişkin olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, satışın muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar Dairece; “...Somut olay, yukarıda değinilen olgular, açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde, davacının iddialarını ispat edecek deliller ortaya koymadığı, dinlenen davacı tanıklarının da muvazaanın varlığı konusunda kesin beyanda bulunmadıkları, salt bedeller arasındaki oransızlığın tek başına muvazaanın delili olamayacağı temlikin mal kaçırma amaçlı yapılmadığı,

işlemin gerçek satış olduğu gözetildiğinde tenkis koşullarının da oluşmadığı kanaatine varılmaktadır.Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.” gerekçesiyle bozulmuş, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde iddianın ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.