Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2023/6445 K.2024/2481

Taraflar arasındaki tapu iptali tescil ve menfi tespit davalarından dolayı yapılan yargılamada Dairenin 21.01.2016 tarihli ve 2015/16658 Esas, 2016/645 Karar sayılı ve 18.12.2019 tarihli ve 2019/3275 Esas, 2019/6736 Karar sayılı kararları ile Mahkeme kararlarının bozulmasına karar verildiğini, son bozma kararı sonrası dosyanın Mahkemenin 2021/49 Esasını alındığını ve davanın derdest olduğu anlaşılmıştır.

Dosya içeriğinden;

Asıl ve birleştirilen davalarda davacının ihtiyati tedbir talebi üzerine, İlk Derece Mahkemesinin 15.05.2023 tarihli kararı ile ihtiyati tedbir talebinin reddine ilişkin 11.04.2022 tarihli ara kararın davacı tarafa 16.04.2022 tarihinde tebliğ edildiği, istinaf başvuru dilekçesinin yasal süre geçtikten sonra verildiği gerekçesiyle istinaf talebinin reddine karar verildiği, ek kararın istinafı üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 19.07.2023 tarihli kararı ile süre yönünden istinaf başvurusunun reddine ilişkin kararın 11.04.2022 tarihli ihtiyati tedbir talebine ilişkin olarak verildiği;

davacının 11.04.2022 tarihli kararı istinaf etmediğini istinaf taleplerinin 06.03.2023 tarihli dilekçesinde talep edilen ihtiyati tedbir hakkında karar verilmemesine ilişkin olduğunu belirttiği, istinaf dilekçesi olarak değerlendirilen 09.03.2023 tarihli dilekçenin 06.03.2023 tarihli dilekçedeki talepler hakkında karar verilmesi istemine ilişkin olduğu, istinaf formunun düzenlendiği 25.05.2023 tarihi itibariyle istinaf başvurusuna konu bir karar bulunmadığı gerekçesiyle dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine iadesine karar verildiği,

asıl ve birleştirilen davalarda davacının 28.07.2023 tarihli dilekçesi ile tedbir talebinin reddi kararının kaldırılıp tedbire karar verilmesini istediği, Bölge Adliye Mahkemesinin 18.09.2023 tarihli ek kararı ile davacının maddi hata ve hükmün tamamlanması ile kararın kaldırılması yönündeki taleplerinin ve davanın esası hakkında karar verilmesi talebinin reddine karar verildiği,

asıl ve birleştirilen davalarda davacının 26.09.2023 tarihli dilekçesi ile Bölge Adliye Mahkemesinin 18.09.2023 tarihli kararını temyiz ettiği, Bölge Adliye Mahkemesinin 25.10.2023 tarihli ek kararı ile temyiz dilekçesinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 366/1 maddesi yollamasıyla 346/1 maddesi uyarınca kesinlik nedeniyle reddine karar verildiği görülmektedir.

Bölge Adliye Mahkemesinin 25.10.2023 tarihli ek kararı asıl ve birleştirilen davalarda davacı tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Bilindiği üzere; HMK’nin “Temyiz edilemeyen kararlar” başlıklı 362 nci maddesinde hangi kararlara karşı temyiz yoluna başvurulabileceği belirtilmiş; aynı Kanun'un 362 nci maddesinin "f" bendi gereğince geçici hukuki korumalar hakkında verilen kararlar da temyiz edilemeyen kararlar arasında sayılmıştır.

Öte yandan; 21.02.2014 tarihli ve 2013/1 Esas, 2014/1 Karar sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Hukuk Genel Kurulu'nun kararı uyarınca, ihtiyati tedbirin kaldırılması veya tedbire itiraza ilişkin kararların kanun yolu denetiminin Yargıtayca yapılması mümkün değildir.

Dosya içeriğinden, temyize konu olabilecek nihai bir karar bulunmadığı gözetilerek temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine ve içtihada uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.