Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2025/4189 K.2025/4431

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; taraflar arasında görülen bağıştan rücu hukuki nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkin dava sonucunda İlk Derece Mahkemesinin 07.09.2021 tarih, 2019/876 Esas, 2021/840 Karar sayılı kararı ile bağıştan rücu koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verildiği,

kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 08.11.2022 tarih, 2021/2179 Esas, 2022/1610 Karar sayılı kararı ile davacının imar planındaki amacına uygun olarak kullanmak şartı ile hibe ettiği taşınmazda aradan geçen uzun süreye rağmen imar planındaki amacı doğrultusunda kullanılmak üzere herhangi bir yapılaşmaya gidilmediği, davacının, bağış amacına uygun olarak kullanılmayacağını daha öncesinden öğrendiğine ilişkin davalı tarafça bir delil de sunulmadığından davanın hak düşürücü süre içerisinde açılmadığına yönelik savunmanın ispatlanamadığı,

davanın kabulü yönünde verilen kararda usul ve yasaya aykırı bir husus bulunmadığı gerekçesiyle 6100 sayılı HMK’nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairenin 17.01.2024 tarih, 2022/8461 Esas, 2024/431 Karar sayılı kararı ile, dava konusu taşınmazın plandaki (imar) amacına uygun olarak kullanılmak şartıyla davalı Belediyeye bağışlandığı,

bağışlamanın yapıldığı 11.11.1998 tarihi itibariyle 1/1000 ölçekli uygulama imar planında "çay bahçesi" olarak planlı olduğunun, yürürlükte bulunan dava konusu taşınmazı kapsayan 1/1000 ölçekli uygulama imar planında ise "rekreasyon alanı" olarak planlı olduğunun bildirildiği, dava konusu taşınmaz üzerinde herhangi bir yapılaşma bulunmadığı belirlenmiş ise de bağışlanma amacına aykırı bir unsur bulunmadığı,

taşınmazın mevcut durumda halen çay bahçesi olarak kullanılabileceği, bağıştan rücu şartlarının oluştuğunu söyleyebilme olanağı bulunmadığı ve davanın reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararı ortadan kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verildiği, İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile önceki kararda direnilerek davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmış olup direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemizce verilen 17.01.2024 tarih, 2022/8461 Esas, 2024/431 Karar sayılı bozma kararı usul ve yasaya uygun bulunmuş olup İlk Derece Mahkemesince verilen direnme kararının yerinde olmadığı anlaşılmaktadır.