Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2025/4809 K.2025/5307

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; taraflar arasında görülen bağıştan rücu hukuki nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkin dava sonucunda İlk Derece Mahkemesinin tarih ve sayısı yukarıda belirtilen kararı ile; murisin sağlığında 1 yıllık hak düşürücü süre içerisinde bağıştan dönme hakkını kullanmadığı gerekçesiyle davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verildiği, kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 22.01.2024 tarihli ve 2023/2183 Esas, 2024/149 Karar sayılı kararıyla;

somut olayda dava konusu taşınmazın muris tarafından 05.05.2004 tarihli bağış akdi ile kimsesizler yurdu yapılması şartı ile davalı Belediyeye bağışlandığı ancak davalı Belediyenin maddi imkansızlıkları sebebi ile bağış şartını yerine getirmediği, davalının hak düşürücü sürenin geçtiği savunmasını kanıtlaması gerektiği, davalı Belediyenin, yükümlülüğün yerine getirilmeyeceğine ilişkin kararı veya bağışlayana yazılı bildiriminin bulunmadığı, davalının, murisin, yükümlülüğün yerine getirilmeyeceğini daha önceki tarihte öğrendiğini dolayısıyla hak düşürücü sürenin geçtiğini kanıtlayamadığı,

dava tarihi itibariyle geçen 18 yıllık süre zarfında şartın yerine getirilmediği gözetilerek davanın kabul edilmesi gerektiği gerekçesiyle davacılar vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile hüküm ortadan kaldırılarak davanın kabulüne karar verildiği, kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairenin 05.05.2025 tarihli ve 2024/2662 Esas, 2025/2378 Karar sayılı kararıyla; murisin dava konusu taşınmazdaki payını 05.05.2004 tarihinde davalı Belediyeye "kimsesizler yurdu" yapılması şartıyla bağışladığı,

davalı Belediyenin 2004-2006 yılları arasında taşınmaz üzerine Kimsesizler Yurdu yapılması amacıyla mimari proje çizimi yaptırdığı, dava dışı diğer paydaşların inşaat yapılması konusunda muvafakatlerinin alındığı ancak Valilik tarafından il ya da büyük ilçelerde bakımevi yapılmasının daha uygun olacağı bildirilerek olumsuz cevap verildiği, murisin 13.01.2021 tarihinde öldüğü, ölünceye kadar bağışladığı dava konusu arsada bulunan tek katlı evinde yaşayan murisin bağış tarihinden ölümüne kadar geçen 17 yıllık süre içinde taşınmazda davalı ... tarafından herhangi bir inşaat yapılmadığını bilip gördüğü,

yine dinlenen tanık beyanlarıyla da taşınmazda kimsesizler yurdu yapılamayacağının murise bildirildiğinin anlaşıldığı, dolayısıyla murisin sağlığında rücu sebebini öğrendiği halde bağıştan dönmediği, 1 yıllık hak düşürücü süre içerisinde rücu hakkını kullanıp dava açmadığı, davanın reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verildiği, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile önceki kararda direnilerek davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmış olup direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemizce verilen 05.05.2025 tarihli ve 2024/2662 Esas, 2025/2378 Karar sayılı bozma kararı usul ve yasaya uygun bulunmuş olup dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmesi gerekmiştir.