KÜNYE
10. Ceza Dairesi 2014/7577 E., 2018/1550 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 13 Şubat 2018
- Mahkeme
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Kenevir ekme
- Hüküm
- Hükmün açıklanması suretiyle mahkûmiyet
Karar Metni
272 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Dosya incelendi.
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ
Suç tarihinde sanığın evinde yapılan aramada ayrıca ele geçirilen, daha önceden sökülüp kurutulmaya bırakıldığı için esrar sayılan kenevirlerle ilgili olarak Cumhuriyet Başsavcılığı'nca soruşturma yapılması mümkün görülmüştür.
CMK'nın 231. maddesinin 11. fıkrası uyarınca, denetim süresi içinde kasıtlı suç işleyen sanık hakkındaki açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanması gerekirken, önceki hükümle belirlenen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmek suretiyle yeni bir hüküm kurulması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Hükmün açıklanmasının şartlarının oluştuğu, yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının REDDİNE, ancak;
1- Suç tarihi itibariyle, 5237 sayılı Yasa'nın 62/1. maddesi uyarınca takdiri indirim yapılması yerine, hatalı uygulama ile 765 sayılı Yasa'nın 59/2. maddesi uyarınca indirim yapıldığının belirtilmesi,
2- Denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işleyen sanık hakkında hükmün açıklanması ile yetinilmesi gerekirken uygulama yeri bulunmayan CMK'nın 231/8-c maddesi gereğince 4 ay süre ile uyuşturucu madde tedavisi yapan bir sağlık kurumuna devam etmesine karar verilmesi,
Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA; ancak bu durumun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının cezadan indirim
Yargıtay 10. Ceza Dairesi, E. 2014/7577, K. 2018/1550, 13 Şubat 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama