Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2017/6857 K.2017/6460

Adalet Bakanlığı'nın, 13/07/2017 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl denetim süresi belirlenmesine, ayrıca 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191/3. maddesi gereğince 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair İstanbul Anadolu 60. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 05/06/2015 tarihli ve 2015/312 esas, 2015/576 sayılı kararını müteakip, sanığın tadavi ve denetimli serbestlik kararının gereklerine uyduğundan bahisle davanın düşürülmesine ilişkin İstanbul Anadolu 60. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 27/01/2017 tarihli ve 2015/312 esas,

2015/576 sayılı ek kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca 01/08/2017 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Sanık hakkında 30/12/2010 tarihinde işlediği iddia edilen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı yapılan yargılama sonucunda, Ümraniye 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 25/05/2012 tarihli ve 2011/560 esas, 2012/1601 sayılı kararı ile 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191/2. maddesi gereğince tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verildiği,

2- Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerini yerine getirmediğinin bildirildiği, ancak mahkemece mazeretleri kabul edilerek İstanbul Anadolu 21. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 24/01/2014 tarihli ve 2012/1422 esas, 2014/93 sayılı kararı ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin devamına karar verildiği,

3- Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerini yeniden ihlal ettiğinin bildirilmesi üzerine, bu kez mahkemece yargılamaya devam edilerek, İstanbul Anadolu 60. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 05/06/2015 tarihli ve 2015/312 esas, 2015/576 sayılı kararı ile, 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, CMK’nın 231. maddesi gereğince genel hükümlere göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 5 yıl süreyle denetime tabi tutulmasına ve ayrıca 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191/3. maddesi gereğince 1 yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verildiği,

2-Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerini yerine getirdiğinin bildirilmesi üzerine, İstanbul Anadolu 60. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 27/01/2017 tarihli ve 2015/312 esas, 2015/576 sayılı ek kararı ile 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191/5. maddesi gereğince “kamu davasının düşürülmesine” karar verildiği ve kararın yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Dosya kapsamına göre, sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi nedeniyle artık 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin geçerli olduğu ve aynı maddenin 8. fıkrasına göre sanığın 5 yıllık denetim süresine tabi bulunduğu,

bu durumda anılan maddenin onuncu ve onbirinci fıkralarında düzenlenen kanuni koşullarının gerçekleşmesi durumuna göre hukuki durumun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın hakkında verilen denetimli serbestlik kararının gereklerine uyduğundan bahisle açılan kamu davasının düşürülmesine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek, İstanbul Anadolu 60. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/01/2017 tarihli ve 2015/312 esas, 2015/576 sayılı ek kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi: Her ne kadar mahkemece, sanık hakkında CMK’nın 231. maddesi uyarınca genel hükümlere göre, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı ile birlikte 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191/3. maddesi gereğince hükmedilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerini yerine getirdiğinden bahisle kamu davasının düşmesine karar verilmiş ise de, CMK’nın 231/8. maddesinde öngörülen 5 yıllık denetim süresi dolmadığından verilen hüküm açıkça yasaya aykırıdır.

Somut olayda, sanık hakkında daha önce tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri verildiği ve sanığın yükümlülüklerini ihlal ettiği için 6545 sayılı Kanunla 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca yargılamaya devam edilmesi nedeniyle TCK’nın 6545 sayılı Yasa ile değişik 191. maddesi hükümleri çerçevesinde yasal zorunluluktan doğan “hükmün açıklanmasının geri bırakılması” kararının verilmesi mümkün olmadığından, genel hükümlere göre CMK’nın 231. maddesi uyarınca verilen “hükmün açıklanmasının geri bırakılması” kararının ihlal şartlarının da CMK’nın 231. maddesine göre belirlenmesi gerekmekteyse de.

TCK’nın 191. maddesindeki özel hükümlere göre de sanığın sadece 1 yıllık tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerini yerine getirdiğinden bahisle kamu davasının düşmesine karar verilmesinin mümkün olmadığı, sanığın hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına bağlı olarak belirlenen 5 yıllık denetim süresinin tamamını TCK’nın 191/4. maddesi uyarınca tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurmadan ve uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmadan geçirmesi gerektiği,

soruşturma aşamasındaki sürece ilişkin kıyasen uygulanması gereken TCK’nın 191/7. maddesindeki “Şüpheli erteleme süresi zarfında dördüncü fıkrada belirtilen yükümlülüklere aykırı davranmadığı ve yasakları ihlal etmediği takdirde, hakkında kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir.” şeklindeki düzenlemenin bu yönde olduğu anlaşıldığından,

henüz 5 yıllık denetim süresi kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu işlenmeksizin geçirilmeden, sanığın yalnızca bu 5 yıllık denetim süresi içindeki 1 yıl süreli tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerini yerine getirdiğinden bahisle kamu davasının düşmesine karar verilmesi de yasaya aykırı olup, sanık lehine verilmiş olan ve davanın esasını çözen bu karardan dolayı yeniden yargılama yapılmamak ve aleyhe sonuç doğurmamak üzere, hukuka aykırılığa işaret edilerek, kanun yararına bozma talebi bu yönü ile ve değişik gerekçe ile kabul edilmiştir.