KÜNYE
10. Ceza Dairesi 2019/4472 E., 2025/1641 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Şubat 2025
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Sayısı
- 2013/300 E., 2015/99 K.
- Suç
- Uyuşturucu madde ticareti yapma
- Hükümler
- Mahkûmiyet
- Tebliğname görüşü
- Bozma
Karar Metni
297 kelime·1 dk okuma·4 bölüm
Sanık hakkında kurulan hükmün, yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKİ SÜREÇ
A. Batman 1. Ağır Ceza Mahkemesince, sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; 1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, 2. Sanığın atılı suçu işlemediğine, 3. Sanığın eyleminin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğuna, 4. Şüpheden sanık yararlanır ilkesinin uygulanması gerektiğine, 5. Mahkûmiyete yeterli somut delil bulunmadığına, İlişkindir.
III. GEREKÇE
Oluşa ve dosya içeriğine göre. 08.06.2013 tarihinde sanıktan uyuşturucu madde aldığını beyan eden ve kullanmak için hakkında uyuşturucu madde bulundurma suçundan ayrıca işlem yapılan ...
Ö.'ye yaptırılan fotoğraf teşhisinde birinci fotoğrafta 1 numara, ikinci fotoğrafta ise 3 numaralı kişinin sanık olduğunu beyan ettiği, ancak bu kişinin .... değil, .... olduğu, yine ...'a duruşmada tekrar teşhis fotografı gösterildiğinde 1 numaralı şahsı .... olarak bildiğini beyan ettiği, bu şekilde ...'ın duruşmada ve teşhis tutanağında kendisine uyuşturucu satan kişi olarak farklı bir kişiyi teşhis ettiği;
üzerinde ve ikametinde uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçirilemeyen sanığın savunmasının aksine, olay yerinde ele geçen uyuşturucu maddenin ise sanığa ait olduğuna dair kuşku sınırlarını aşan, mahkûmiyetine yeterli ve kesin delil de bulunmayan sanığın beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.
IV. KARAR
Yargıtay 10. Ceza Dairesi, E. 2019/4472, K. 2025/1641, 19 Şubat 2025 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama