Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2019/5272 K.2025/2115

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında 27.06.2014 tarihli uyuşturucu madde ticareti yapma eyleminden dolayı 26.12.2014 tarihli iddianame ile temyiz konusu bu davanın açıldığı; sanığın 16.06.2014 tarihinde işlediği başka bir uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan dolayı 03.11.2014 iddianame tarihi ile dava açıldığı, her iki davaya konu eylemlerin güven alımı niteliğinde olduğu, Adana 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/487 Esas sırasında yapılan yargılama sonucunda sanığın atılı suçtan mahkûmiyetine karar verildiği,

bu mahkûmiyet hükmünün Yargıtay (Kapatılan) 20. Ceza Dairesinin 29.04.2015 tarih, 2015/58 Esas, 2015/329 Karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleştiği anlaşıldığından, kesinleşmiş dosyanın bu dosya arasına alınarak tüm deliller birlikte değerlendirilip, güven alımı halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanamayacağı da dikkate alınarak, sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,