Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2020/15034 K.2021/5614

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Sanığın Ankara Batı 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.01.2018 tarih, 2017/323 esas ve 2018/11 sayılı kararı ile uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verildiği, bu kararın sanık ve müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin 29/11/2018 tarihli 2018/1121 esas ve 2018/1245 sayılı kararı ile ilk derece mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden mahkûmiyet kararı verildiği kararın sanık ve müdafii ile Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 31/10/2019 tarihli, 2019/968 esas ve 2019/6846 sayılı kararı ile bozulduğu,

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesi tarafından 20/02/2020 tarihli 2020/1 esas ve 2020/90 sayılı karar ile Dairemizin bozma kararına direnildiği, hükmün sanık ve müdafii ile Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edildiği, direnme kararı üzerine verilen hükmün Dairemizce incelenmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmakla yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, TCK’nın 188. maddesinin 4. fıkrasının (b) bendinde belirtilen madde kapsamında kalan yerlerde gerçekleştiği tespit edilmesine rağmen somut olayda olduğu gibi uyuşturucu madde satışının “umumi veya umuma açık yer” kabul edilemeyecek bir yerde işlendiği anlaşılan durumlarda, TCK’nın 61. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen “suçun işleniş biçimi, işlenmesinde kullanılan araçlar, işlendiği zaman ve yer” hususları gözetilerek temel cezanın alt sınırın üzerinde belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,