Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2020/18551 K.2023/2655

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit

edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.04.2014 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci, ikinci, üçüncü, dördüncü, beşinci, altıncı, yedinci fıkraları, 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Nevşehir 2. Sulh Ceza Mahkemesinin, 26.06.2014 tarihli ve 2014/350 Esas, 2014/447 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.

C. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Nevşehir 3 Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.03.2016 tarihli ve 2015/1044 Esas, 2016/281 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği;

1. Hakkında verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine işleri nedeni ile uyamadığını ancak Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından kendisine uyarı yazısının gelmediğine,

2. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/471 Esas, 2014/42 Karar sayılı dosyası kapsamında, uyuşturucu madde kullanımını özendirme ve kolaylaştırma suçu hususunda yargılanarak mahkûmiyetine karar

verildiği anlaşılan sanık hakkında, ilgili Mahkemenin ayrıca uyuşturucu madde kullanımı hususunda da suç duyurusunda bulunması üzerine başlatılan soruşturma kapsamında sanığın uyuşturucu maddelerden esrar maddesini buldukça kullandığını belirttiğinden açılan kamu davasında öncelikle tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine hükmedildiği, sanığın tedbirin yükümlülüklerine uymaması ile mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde; Dosya kapsamına göre; kendisinde herhangi bir uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçirilmeyen, uyuşturucu madde kullandığı teknik yöntemlerle saptanmayan sanığın, soyut beyanı dışında atılı suçu işlediğine ilişkin kuşkuyu aşan yeterli delil olmadığı gözetilmeden, sanık hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Nevşehir 3 Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.03.2016 tarihli ve 2015/1044 Esas, 2016/281 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,