Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2020/18792 K.2023/1961

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca 26.08.2014 tarih ve 2014/100864 Soruşturma sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

2. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca 03.07.2015 tarihli ve 2015/30635 Soruşturma, 2015/2397 Birleştirme sayılı kararı ile Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/100864 Soruşturma sayılı dosyası ile aralarında hukuki ve fiili irtibat bulunması sebebiyle her iki dosyanın birleştirilmesine, yargılamaya Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/100864 Soruşturma sayılı dosyası üzerinden devam olunmasına karar verilmiştir.

3. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının, 03.07.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanunu’nun 191 inci maddesinin birinci ve beşinci fıkraları, 58 inci maddesi ve 53 maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

4. Ankara 25. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.04.2016 tarihli ve 2015/631 Esas, 2016/313 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, almış olduğu cezanın temyiz edilmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde, sanığın metruk evin önünde emniyet güçlerini görünce elinde bulunan maddeleri yere atması üzerine sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile 1 yıl süreyle tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri karar verildiği, sanığın denetim süresi içerisinde 20.11.2014 tarihinde yeniden uyuşturucu madde kullanma suçu işlemesi nedeniyle erteleme kararı kaldırıldığı, iddianame düzenlenerek kamu davası açıldığı, yargılanarak 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

03.03.2014 tarihinde, sanıktan ele geçirilen suç konusu uyuşturucu maddelerin paket sayısı, niteliği ve ele geçiriliş biçimine göre, sanığın eyleminin ticaret amacıyla uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin delilleri tartışma ve değerlendirme görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilip, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla hüküm kurulması hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Ankara 25. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.04.2016 tarihli ve 2015/631 Esas, 2016/313 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca sonuç ceza yönünden sanığın KAZANILMIŞ HAKKININ SAKLI TUTULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,