Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2020/19023 K.2023/5473

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Edremit Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.10.2013 tarihli iddianamesi ile sanığın 2313 sayılı Kanun’un 23 üncü maddesinin son fıkrası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 53, 54 ve 63 üncü maddeleri ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Edremit 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.03.2014 tarihli ve 2013/564 Esas, 2014/136 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 inci maddesi uyarınca hükmedilen 10 ay hapis cezasının, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası ve sekizinci fıkraları uyarınca açıklanmasının geri bırakılmasına ve sanığın beş yıl süre ile denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiştir. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı, 07.04.2014 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmiştir. Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçu yönünden ise sanık hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine hükmedilmiştir.

C. Sanığın denetim süresi içinde 30.06.2015 tarihinde işlediği 2313 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan Edremit 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 24.11.2015 tarihli ve 2015/524 Esas, 2015/961 Karar sayılı mahkûmiyet kararının 25.12.2015 tarihinde kesinleştiğinin ihbar olunması üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Edremit 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.03.2016 tarihli ve 2016/7 Esas, 2016/202 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin onbirinci fıkrası uyarınca, 2313 sayılı Kanun'a muhalefet suçu yönünden, hüküm açıklanarak, sanık hakkında 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 inci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılması ile hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık, eksik araştırma yapıldığını, yanlış değerlendirmede bulunulduğunu, tedavi olmak istediğini belirttiğini, kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, kararı temyiz ettiğini belirtmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin kabulüne göre)

Sanık ...'in babasına ait olan ve kullanımda olmayan... 13/A ve 15 no sayılı adreste bulunan evi kullandığı ve burada güvercin beslediği, yapılan ihbar üzerine Edremit Cumhuriyet Başsavcılığınca gecikmesinde sakınca bulunan hal gözetilerek sanığın ikametinde arama ve el koyma izni verildiği, yapılan aramada 547 gr kurutulmaya bırakılan kubar esrar ile 15 kök saksı içerisinde kenevir bitkisinin ele geçirildiği, 30.09.2013 tarihli uzmanlık raporunda, Adli Emanetin

2013/1105 sırasında kayıtlı bulunan kurumuş bitkilerin kenevir bitkisi olduğunun, toz esrar elde etmeye uygun materyal olduğunun, yine Adli Emanetin 2013/1155 sırasında kayıtlı bulunan bitkilerin hint keneviri bitkisi olduğunun tespit edildiği, dosya kapsamında beyanı alınan sanığın üzerine atılı suçu samimi şekilde ikrar ettiği, tedavi olmak istediğini beyan ettiği, bu şekilde sanığın münhasıran esrar elde etmek için hint keneviri ektiğinin ve uyuşturucu madde kullandığının sübuta erdiği gerekçesiyle sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kenevir ekme suçunun, 5271 sayılı Kanun'un 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." hükmü kapsamında olmadığı anlaşıldığından tebliğnamedeki görüşe iştirak olunmamıştır.

28.06.2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 18.06.2014 tarih ve 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önce 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının "bir yıldan yedi yıla kadar hapis" cezasını öngördüğü, 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik ile ikili bir ayrıma gidilerek münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla kenevir ekiminin düzenlendiği ve "bir yıldan üç yıla kadar hapis" cezasının öngörüldüğü,

dosya kapsamına göre, kolluk görevlilerince yapılan istihbari çalışmalarda... üzerinde bulunan üzerinde satılık yazısı olan eski bir evin teras katında çiçek saksıları içinde hint keneviri bitkisi yetiştirildiği bilgileri üzerine yapılan araştırmada, ikamete dıştan bakıldığında iç kısmında saksılar içinde kenevir bitkilerinin gözle görüldüğü,

bahse konu ikamette sanık ...'in güvercinlerini beslediği ve hint kenevirlerini suladığı bilgisinin edinilmesi üzerine kolluk görevlilerince belirtilen adreste gözle görülen ve görülemeyen varsa diğer suç unsurlarına el konulabilmesi amacıyla Cumhuriyet savcısından arama izni verilmesinin talep edildiği ve Cumhuriyet savcısınca gecikmesinde sakınca bulunduğundan, suç delillerinin tespiti amacıyla arama yapılmasına ve suç unsuru bulunması hâlinde el konulmasına karar verildiği, kolluk görevlilerince 29.08.2013 tarihinde saat 17.50 sıralarında başlanılan arama esnasında 15 kök dikili halde kenevir bitkisi ele geçirildiği,

ele geçen kök sayısı ve elde edilen kenevirlerin kriminal inceleme sırasında çürümüş halde olması nedeniyle elde edilebilecek toz esrar miktarının tespit

edilememiş olması hususları nazara alındığında; sanığın sabit olan eyleminin 6545 sayılı Kanun ile değişik 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının ikinci cümlesinde düzenlenen münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunu oluşturduğu, 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki ve sonraki düzenlemelerde yer alan hapis cezalarının alt ve üst sınırları gözetildiğinde sanık lehine düzenlemenin de 6545 sayılı Kanun ile değişik 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının ikinci cümlesi olduğu,

Mahkemece değişiklikten sonra suç tarihine göre lehe aleyhe yasa tartışması yapılmamasının sonucu değiştirmeyeceği gözetilerek yapılan incelemede, yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından;

sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiş ve hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR