Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2020/20885 K.2023/7834

Aralarındaki bağlantı nedeniyle Dairemizin 2021/8352 esasında kayıtlı İzmir 42. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.06.2016 tarihli ve 2015/858 Esas, 2016/506 Karar sayılı dosyası ile birlikte incelenmiştir.

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü

Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 02.09.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve altıncı fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. İzmir 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.11.2015 tarihli ve 2015/643 Esas, 2015/726 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebebi, dosyanın Yargıtay'a gönderilmesini talep ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İLK DERECE MAHKEMESİNİN KABULÜNE GÖRE)

Sanığın kendi ikrarı ve tutanak ile sabit olduğu üzere ekspertiz raporu ile belirlenen uyuşturucu maddeyi kullanmak için bulundurduğu ve daha önce yargılaması yapılan ve mahkûmiyet ile sonuçlanan 18.11.2014 tarihli bulundurma eylemine dayalı olarak kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararını ihlal ettiği için yargılanıp ceza aldığı ve kesinleştiği dikkate alındığında yeniden 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrasının uygulanamayacağı gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Suç için öngörülen ceza miktarı itibariyle 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin uygulanma koşulu bulunmadığından Tebliğname'nin bu yöndeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

A) Dosya kapsamına göre, sanığın 18.11.2014 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma eylemi nedeniyle yapılan 2014/109912 numaralı soruşturmada, 22.12.2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği,

sanığın bu tedbir kararını ihlal etmesi nedeniyle 11.03.2015 tarihinde hakkında kamu davası açıldığı gerekçesiyle temyize konu 26.05.2015 tarihli eylem ve aralarındaki bağlantı nedeniyle birlikte incelenen dosyaya konu 21.10.2015 tarihli eylem nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca doğrudan kamu davaları açılmış ise de, 18.11.2014 tarihli eylem yönünden sanık hakkında İzmir 17. Asliye Mahkemesinin 13.05.2015 tarihli ve 2015/239 Esas, 2015/333 Karar sayılı ilamı ile mahkûmiyet kararı verildiği,

kararın 16.06.2015 tarihinde temyiz edilmeden kesinleştiği anlaşılmakla, söz konusu dosyanın aslı ya da onaylı örneği dosya arasına alınarak, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının usulüne uygun kesinleşip kesinleşmediği, kamu davası açma koşullarının oluşup oluşmadığı incelenerek, gerektiğinde olağanüstü kanun yollarına başvurulabileceği de gözetilip sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

B) Kabule göre de; hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması, nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.11.2015 tarihli ve 2015/643 Esas, 2015/726 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,