Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2020/5457 K.2020/4344

17/07/2018 tarihli, 2018/127 esas ve 2018/150 karar sayılı kararı ile 2)İstinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddi; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi’nin 04/04/2019 tarihli, 2018/4332 esas ve 2019/449 karar sayılı kararı ile

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenlerin sıfatı, başvurularının süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanıklar müdafilerinin temyiz dilekçelerindeki temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede,

İlk derece mahkemesi'nin gerekçeli kararın başlık kısmında, "20/12/2017 ve 06/03/2018" olan suç tarihlerinin, "2017 yılı" şeklinde gösterilmesi ve bölge adliye mahkemesi'nin karar başlığında ise "20/02/2017" olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün eksiklik ve maddi hata olarak değerlendirilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin, sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların eleştiri ve aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1)6545 sayılı Kanun'un 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesinde yer alan “Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek, hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir...” şeklindeki düzenleme ve TCK‘nın 52/4. maddesinde yer alan “...ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği belirtilir.” ibaresi birlikte dikkate alındığında, mevcut yasal düzenlemelerle çelişmediği ve infazı kısıtlamadığı halde, adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında TCK'nın 52/4. maddesinde yer alan ihtara yer verilmemesi,

2)Hükümden sonra 15/04/2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 10. maddesi ile yapılan değişik nedeniyle TCK'nın 53. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'nin 04/04/2019 tarihli, 2018/4332 esas ve 2019/449 karar sayılı hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu hususların yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 303. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, Alaşehir Ağır Ceza Mahkemesi’nce verilen 17/07/2018 tarihli, 2018/127 esas ve 2018/150 karar sayılı gerekçeli kararda;

1)Sanıklar hakkında TCK’nın 52/4. maddesi uyarınca adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin hüküm fıkralarında, “... geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceğinin ihtarına,(ihtarat yapıldı),” ibaresinden sonra gelmek üzere, “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına” ibarelerinin eklenmesi,

2)Sanıklar hakkında TCK’nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarının uygulanmasına ilişkin fıkraların, hükümden çıkarılarak, yerlerine, “Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli iptal kararı ve 15/04/2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 10. maddesi ile TCK’nın 53/3. fıkrasında yapılan değişiklikten sonra oluşan durumuna göre, sanık hakkında, TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına” ibarelerinin yazılması,