KÜNYE
10. Ceza Dairesi 2020/5464 E., 2020/3383 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Eylül 2020
- Mahkeme
- TURGUTLU 2. Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Kenevir ekme
- Hüküm
- Mahkûmiyet
Karar Metni
284 kelime·1 dk okuma·2 bölüm
Dosya İncelendi.
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ
1) Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/1, 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 34/1 ve 230/1-c maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının denetime olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması, gerekçede iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin açık olarak belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi ve delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden, Anayasa ve 5271 sayılı Kanun'un amir hükümlerine aykırı şekilde gerekçe açıkça belirtilmeden hüküm kurulması,
2)Dikili halde ele geçen hint keneviri bitkisi miktarı dikkate alınarak, suç tarihinde yürürlükte olan 5728 sayılı Kanun'un 77. maddesi ile 2313 sayılı Kanun'a eklenen 23/5-1. cümlesi (münhasıran esrar elde etmek için kenevir ekimi) ve hüküm tarihinden önce 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 1. maddesi ile değişik 2313 sayılı Kanun'un 23/5-1. cümlesi (esrar elde etmek amacıyla kenevir ekimi) ve 6545 sayılı Kanun'un 1. maddesi ile 2313 sayılı Kanun'a eklenen 23/5-2. cümlesi (münhasıran kendi kullanımı için kenevir ekimi) hükümlerinin ayrı ayrı değerlendirilip karşılaştırma,
somutlaştırma yapılması ve eylemin nitelendirilmesi, sonucuna göre lehe Kanun'un tespit edilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, belirtilen nitelikte karşılaştırma yapılmadan, suç tarihinde yürürlükte bulunan yasal düzenleme esas alınarak hüküm kurulması,
Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün BOZULMASINA, 14/09/2020 tarihinde Üye ...'ün karşı oyu ve oy çokluğu ile karar verildi.
KARŞI OY
Yargıtay 10. Ceza Dairesi, E. 2020/5464, K. 2020/3383, 14 Eylül 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama