Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2021/1594 K.2024/19414

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Balıkesir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle;

Yargıtayın uyuşturucu suçlarına bakan ilgili dairelerince müstekar olarak verilen kararlarından örgütlü suçlar dışında 5271 sayılı Kanun’un 139 uncu maddesi gereğince gizli soruşturmacı kullanılamayacağı bu hususta görev yapan kolluk görevlilerinin örgütlü suçlar dışında "adli kolluk görevlisi" sayılacağının belirtildiği, ayrıca 5271 sayılı Kanun’un 210 uncu maddesinin birinci fıkrasında olayın delili, bir tanığın açıklamalarından ibaret ise bu tanığın mutlaka duruşmada dinlenmesi gerektiğinin düzenlediği,

sanıkların, gizli soruşturmacı görevindeki adli kolluk görevlilerine uyuşturucu madde sattıklarının iddia edilmesi ve atılı suçlamaları kabul etmemeleri karşısında olayın tek delilinin bu gizli soruşturmacı görevindeki adli kolluk görevlilerinin tanıklık beyanları olduğu dikkate alındığında adli kolluk görevlisi olarak görev yapan polis memurlarının dinlenmelerinin ceza usul esası açısından zaruri olduğu, bu çerçevede her ne kadar gizli soruşturmacılar "mümzi tanık olarak" dinlenememişler ise de, kamu görevlisi olan polis memurlarının tuttukları tutanakların "aksi ispatlanana kadar geçerli bir resmi evrak" olması,

gizli soruşturmacı, sanıktan uyuşturucu madde aldığından salt gizli soruşturmacı olarak kabul edilmemesinin, ele geçen uyuşturucu maddenin delil olarak hükme esas alınamayacağı sonucunu doğurmayacağı, pek çok Yargıtay kararında da kabul edildiği üzere "gizli soruşturmacı olmayan" polis memurlarının sanıklardan "gümrük kaçağı eşya", "uyuşturucu madde" veya "bıçak-silah vs." elde ettikleri halde, verilen mahkumiyet kararlarının yerinde bulunması,

salt "gizli soruşturmacı kullanılamayacak suçta gizli soruşturmacı kullanılması" nedeniyle, elde edilen delilin "hukuka aykırı delil" mahiyetinde olmayacağı, yukarıda da açıklandığı üzere gizli soruşturmacıların aynı zamanda kamu görevlisi olan polis memurları olmaları hasebiyle hem 5271 sayılı Kanun hem de 2559 Sayılı PVSHK hükümlerine göre bir suçla karşılaştıklarında bu olaya müdahale ve "kaybolması muhtemel delilleri toplama" görev ve yetkilerinin bulunduğu dikkate alındığında gizli soruşturmacıların tuttukları tutanakların "resmi belge" niteliğinde ve "suç delili" mahiyetinde olduğunun kabulünün gerektiği, olayın oluş şekli, ele geçen

uyuşturucu maddenin niteliği ve miktarı, ele geçme (bulundurma) şekli ve sanığın yakalandığı yer, zaman ve yakalanma biçimi hususları birlikte göz önüne alındığında, daha önce tanışık olmayan ve sanıkla aralarında iftira atmayı gerektirecek husumet bulunmayan kolluk görevlisi (gizli soruşturmacı) beyanına (tutanağına) itibar edilmesi gerektiğinden ve cezadan kurtulma amaçlı savunmaya itibar edilemeyeceğinden, sanığın "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçundan mahkûmiyeti yerine, beraatine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Güven alımı sonucu sanıktan uyuşturucu madde temini şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın baştan itibaren tutanakları kabul etmediğinin ve uyuşturucu madde satmadığını savunduğunun anlaşılması karşısında, 5271 sayılı Kanun'un 217 nci maddesinde, yüklenen suçun, hukuka uygun bir şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebileceği, hukuka uygun olmayan delillere dayanılarak sübuta gidilmesinin mümkün olmadığı düzenlenmiş olup,

Dosya kapsamına göre, suçun sübutunun tespiti için sanıktan uyuşturucu madde alma - temin etme eylemini gerçekleştirdiği iddia edilen gizli soruşturmacılar kolluk görevlisi ise "suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama" konusunda faaliyette bulunabileceklerinden, öncelikle gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi olup olmadıklarının araştırılması, adli kolluk görevlisi iseler 5271 sayılı Kanun'un 139 uncu maddesinin üçüncü fıkrası hükmü de gözetilerek tanık olarak dinlenilip tutanak içeriği okunup diyecekleri sorulduktan sonra sonucuna göre sanığın hukukî durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2. Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda olan sanık hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35 inci maddesi uyarınca bireysel özelliklerini ve sosyal çevresini gösteren sosyal inceleme raporu alınmaması ya da alınmama gerekçesinin hükümde gösterilmemesi,

Hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Balıkesir 1. Ağır Ceza Mahkemesi kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci

maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,