Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2021/17787 K.2023/1251

İlk Derece Mahkemesince verilen kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 285 inci maddesinin birinci fıkrası ile 6706 sayılı Cezaî Konularda Uluslararası Adlî İş Birliği Kanunu'nun (6706 sayılı Kanun) 18 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.05.2017 tarihli ve 2017/228 Değişik iş sayılı kararı ile 6706 sayılı Cezaî Konularda Uluslararası Adlî İş Birliği Kanunu'nun (6706 sayılı Kanun) 11 inci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince, Kazakistan adli makamının, ... hakkındaki iade talebinin reddine karar verilmiştir.

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 24.11.2017 tarihli ve 2017/3310 Esas, 2017/3675 Karar sayılı kararı ile Dairenin görevsizliğine karar verilmiştir.

C. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 09.02.2018 tarihli ve 2017/2683 Esas ve 2018/279 Karar sayılı kararı ile dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesine karar verilmiştir.

D. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle;

Kazakistan uyruklu ...'un anılan ülkede işlediği iddia edilen "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçunun vasıf ve mahiyeti, adı geçenin iade talebinde bulunan ülke vatandaşı olması nedeniyle 6706 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesi gereğince Kazakistan'a iadesine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle iade talebinin reddine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Kolluk tarafından yapılan araştırmada; iadesi talep edilen ...'un 2007 yılından beri Bursa ili İnegöl ilçesinde ikamet ettiği, evli olduğu, bir oğlu ve iki kızının bulunduğu, oğlu ile birlikte oturduğu, kızlarının evli ve her iki kızının üçer tane çocuğu olduğu, adı geçenin Türkiye'de yerleşik olduğu ve sabit ikametgah edindiği, uzun süredir eşi, çocukları ve torunları ile birlikte yaşadığı anlaşıldığından; ilgili hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçuna ilişkin olarak Kazakistan adli makamının iade talebinin reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemelerinin Kabulü

A. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 24.11.2017 tarihli ve 2017/3310 Esas, 2017/3675 Karar sayılı kararı ile 5235 sayılı Kanun'un 35. maddesindeki yetkiye ve İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi Başkanlar Kurulunun 03.05.2016 tarih ve 2016/1 sayılı kararına göre istinaf başvurusunun incelenmesi 5. Ceza Dairesinin görevine girdiğinden, Dairenin görevsizliğine karar verilmiştir.

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 09.02.2018 tarihli ve 2017/2683 Esas ve 2018/279 Karar sayılı kararı ile; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 18 inci maddesini yürürlükten kaldıran ve 05.05.2016 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6706 sayılı Kanun'un "İade Yargılaması" üst başlığını taşıyan 18 inci maddesinin 4 üncü fıkrasındaki "mahkemenin kararına karşı temyiz yoluna başvurulabileceği"ne dair açık hüküm karşısında, İlk Derece Mahkemesi kararının Yargıtay'ın ilgili ceza dairesince incelenmesi gerektiğinden, merciince karar verilmek üzere, dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Temyiz incelemesi neticesinde;

İadesi talep edilenin, 6706 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin dördüncü fıkrası kapsamında olduğu değerlendirilen şahsî ve ailevî durumu ile "Türkiye Cumhuriyeti ile Kazakistan Cumhuriyeti arasında Cezaî Konularda Adlî Yardımlaşma ve Suçluluların İadesi Anlaşması"nın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrası hükmü dikkate alınarak, mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1988 tarihli Uyuşturucu ve Psikotrop Maddelerin Kaçakçılığına Karşı Birleşmiş Milletler Sözleşmesinin 4 üncü maddesi ile 6 ncı maddesinin dokuzuncu fıkrasında düzenlenen ve uluslararası ceza hukukunda kabul edilen "ya iade et ya yargıla" (aut dedere aut judicare) ilkesi gözetilerek, 5237 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ile ikinci fıkrası uyarınca, hakkındaki iade talebinin kabul edilebilir olmadığına karar verilen ... hakkında zamanaşımı süresi içinde Türkiye'de soruşturma yapılması mümkün görülmüştür.

Kazakistan vatandaşı olan ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan soruşturma başlatıldığı ve Kazakistan adli makamlarınca düzenlenen 08.11.2006 tarihli yakalama kararına istinaden Kazakistan ülkesine iadesi amacıyla aranan adı geçenin 03.03.2017 tarihinde Bursa ili İnegöl ilçesinde yakalandığı ve 04.03.2017 tarihinde tutuklandığı; Kazakistan adli makamları tarafından Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı aracılığıyla, "Türkiye Cumhuriyeti ile Kazakistan Cumhuriyeti Arasında Cezaî Konularda Adli Yardımlaşma ve Suçluların İadesi Anlaşması" uyarınca iadesinin talep edildiği, İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının iadeye ilişkin talebi üzerine yapılan yargılama sonucunda Türk vatandaşı olmayan, ancak Türkiye'de ikamet izni bulunan ... hakkında verilen hükmün incelenmesinde;

Adı geçen hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, Kazakistan'a iadesine yönelik talebin reddine dair kurulan hükümde düzeltme nedenleri dışında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla; Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilenler dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

1. Hüküm fıkrasında 6706 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçu ile ilgili Kazakistan adli makamının iade talebinin reddine karar verildiği halde, hüküm kısmında 5237 sayılı Kanun'un mülga 18 inci maddesinin yedinci fıkrasına atıf yapılması,

2. Hüküm fıkrasında "Türkiye Cumhuriyeti ile Kazakistan Cumhuriyeti arasında Cezaî Konularda Adlî Yardımlaşma ve Suçluluların İadesi Anlaşması"na atıf yapılması gerekirken, Kazakistan'ın taraf olmadığı "Suçluların İadesine Dair Avrupa Sözleşmesi"ne atıf yapılması,

3. Hüküm kısmında 6706 sayılı Kanun'un 18 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince "iade talebinin kabul edilebilir olmadığına" karar verilmesi gerekirken "iade talebinin reddine" karar verilmesi,

Hukuka aykırı görülmüş; bu hususların Yargıtay tarafından düzeltilmesinin mümkün olduğu değerlendirilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.05.2017 tarihli ve 2017/228 Değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, BOZULMASINA; bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 303 üncü maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi hükmünün,

1. Hüküm fıkrasının birinci maddesinde yer alan "5237 sayılı Kanun'un 18 inci maddesinin yedinci fıkrası" ibaresinin çıkartılması ve yerine "6706 sayılı Kanun'un 18 inci maddesinin birinci fıkrası" ibaresinin yazılması,

2. Hüküm fıkrasının birinci maddesinde yer alan "Suçluların İadesine Dair Avrupa Sözleşmesi" ibaresinin çıkartılması ve yerine "10.04.1997 tarih ve 22960 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Türkiye Cumhuriyeti ile Kazakistan Cumhuriyeti Arasında Cezai Konularda Adli Yardımlaşma ve Suçluların İadesi Anlaşması" ibaresinin yazılması,

3. Hüküm fıkrasının birinci maddesinde yer alan "iade talebinin reddine" ibaresinin çıkartılması ve yerine "iade talebinin kabul edilebilir olmadığına" ibaresinin yazılması,

Suretiyle, İlk Derece Mahkemesi hükmündeki hukuka aykırılıkların DÜZELTİLEREK, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İnegöl Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,