Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2021/1921 K.2024/830

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Saruhanlı Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.01.2016 tarihli ve 2015/874 Esas, 2016/20 Karar sayılı kararı ile sanığın kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun'un (2313 sayılı Kanun) 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının ikinci cümlesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 51 inci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkraları ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; hükmü temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, dava dışı sanık ...'ya ait bağ içerisinde birlikte kenevir yetiştirdiklerine ilişkin duyumlar üzerine alınan arama kararına istinaden diğer sanığın bağında yapılan aramada sanıkların birlikte ektiklerini ve bakımını yaptıklarını söyledikleri ekili ve bakımlı vaziyette 12 kök dişi kenevir bitkisinin ele geçirildiği olayda; kenevir bitkilerinin ele geçirildikleri yer, miktarı, ele geçiriliş şekli, arama ve el koyma tutanağı, kriminal raporlar, sanığın ikrarı ve tüm dosya kapsamına göre üzerine atılı suçtan mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için 2313 sayılı Kanun’un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 15.01.2016 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle; Saruhanlı Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.01.2016 tarihli ve 2015/874 Esas, 2016/20 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden

hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA; bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,