Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2021/3333 K.2022/6515

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Olay tutanağı ve tüm dosya kapsamındaki diğer bilgi ve belgelere göre, sanığın evinin bahçesinde dikili olarak ele geçirilen farklı boylarda toplam 723 kök kenevirden olgunlaştıklarında elde edilecek esrarın, kişisel kullanımı için gerekli miktardan çok fazla olduğu, sanığın 2313 sayılı Yasanın 6545 sayılı Yasayla değişik 23. maddesinin 5. fıkrasının 1. cümlesinde düzenlenen esrar elde etmek amacıyla kenevir ektiğinin kabulü gerekirken, aynı yasanın “23/5-2. cümle gereğince” denilerek hüküm kurulması,

2) Farklı ekim yerlerinde 10.04.2015 ve 26.05.2015 tarihlerinde düzenlenen tutanaklarda suça konu kenevirlerin ekiminin yapıldığı sabit olduğundan, TCK'nın 43. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3) Hükümden önce 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve hükümden sonra 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,