Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2021/5019 K.2023/362

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.03.2020 tarihli ve 220/11496 Esas, 2020/44798 Soruşturma sayılı iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. İstanbul 21. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.07.2020 tarihli ve 2020/111 Esas, 2020/190 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci, 52 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 18 yıl 9 ay hapis ve 150.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

C.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 13.01.2021 tarihli ve 2020/2758 Esas, 2021/76 Karar kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan, resen de istinafa tabi olan hükme yönelik Cumhuriyet savcısının (aleyhe) ve sanık müdafiinin istinaf başvurularına ilişkin olarak 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanığın "uyuşturucu madde ithal etme" suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 188 inci maddesinin birinci fıkrası,

dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci, 52 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 27 yıl 6 ay hapis ve 75.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; 1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, 2. Eylemin teşebbüs aşamasında kaldığına, 3. Sanığın eylemi tehdit altında gerçekleştirmesi nedeniyle suçun manevi unsurunun oluşmadığına, İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

30.12.2019 günü Bogota (Kolombiya) - İstanbul seferini yapan THY'na ait TK 800 sefer sayılı uçağa yönelik risk analizinde 23A nolu koltukta oturan Venezüela pasaportlu sanıktan şüphelenilerek, uçağın ineceği körükte gerekli önlemler alındıktan sonra pasaport kontrolüne geçildiği, kimliği tespit edilen sanığın üst araması ve valiz kontrolü yapılması amacıyla getirildiği Eşya Sayım ve Tespit Odasında el valizi içinde yer alan siyah el çantasında gri koli bandı ile bantlanmış yelek içinde daralı 6.340 gram gelen kokainin ele geçirildiği,

ekspertiz raporuna göre ele geçen maddenin 4.372,4 gram saf kokain içerdiğinin tespit edildiği olayda, eylemin, bu haliyle kanunda öngörülen "uyuşturucu madde ithal etme " suçuna teşebbüs ve tamamlanmış "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçunu oluşturduğu.

5237 sayılı Kanun'un 44 üncü maddesi uyarınca ayrı ayrı uygulama yapıldığında daha ağır cezayı içeren uygulamanın "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçuna ilişkin olduğu; dolayısı ile sanık hakkında tamamlanmış "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçundan suçun niteliği, işleniş biçimi, eylemin sonuçları, suç konusunun önem ve değerine göre aşağı hadden uzaklaşılarak temel cezanın belirlendiği, 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca ele geçen maddenin kokain olması nedeniyle cezasında 1/2 oranında arttırım uygulanarak, 5237 sayılı Kanun'un 62 inci maddesi uyarınca takdiri indirim uygulandığı,

gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince, 30.12.2019 tarihli olay, İlk Derece Mahkemesinin gerekçesine uygun şekilde kabul edilmekle ile birlikte, hukuki nitelendirme ve uygulama yönünden; uyuşturucu maddenin, Kolombiya'nın Bogota şehrinden İstanbul'a üçüncü bir kişiye teslim edilmek üzere sanık tarafından taşındığının belirlenmesi, ele geçen maddenin kişisel kullanım sınırları üzerinde olması, sanığın İstanbul Havalimanında uyuşturucu maddelerle birlikte yakalanması ve uzmanlık raporunun içeriği değerlendirildiğinde, Yargıtay 10. Ceza Dairesinin birçok içtihadında da belirtildiği üzere (örneğin.

2016/2112 Esas, 2016/2045 Karar, 28.06.2016 tarihli.

2014/14365 Esas, 2015/28587 Karar, 09/03/2015 tarihli) uyuşturucu madde ithal etme suçunun, uyuşturucu maddenin ülke sınırlarına girmesiyle birlikte tamamlandığı, neticesi harekete bitişik suçlardan olduğu, netice ve hareket aynı zamanda gerçekleştiğinden teşebbüsün mümkün olmadığı gözetilmeden, İlk Derece Mahkemesince dosya kapsamına uygun düşmeyen ve yasal olmayan gerekçelerle sanığın eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı kabul edilip, suç niteliği yanlış belirlenerek, daha ağır cezayı içerdiği gerekçesiyle uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan hüküm kurulduğu;

bu hususa ilişkin Cumhuriyet savcısının aleyhe istinaf istemi de dikkate alınarak, İlk Derece Mahkemesinin suç vasfı yönünden dosya kapsamına uygun düşmeyen kararının kaldırıldığı; sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin birinci

fıkrası uyarınca uyuşturucu madde miktarı, suçun işleniş şekli, suç konusunun önem ve değeri, sanığın kasta dayalı kusurunun ağırlığı gereği alt sınırdan uzaklaşılarak temel cezanın belirlendiği, ele geçen maddenin kokain olması nedeniyle aynı maddenin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca arttırım yapılıp, ayrıca 5237 sayılı Kanun'un 62 inci maddesi uyarınca takdiri indirim uygulandığı belirtilerek, İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak sanığın "uyuşturucu madde ithal etme" suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Dosya kapsamına göre, 30.12.2019 tarihinde Türk Hava Yollarına ait Bogota (Kolombiya) - İstanbul seferini yapan uçakla Türkiye'ye gelecek olan Venezüela vatandaşı sanık hakkında risk analizi sonucu suç şüphesi oluşması üzerine, uçağın inmesinin ardından yapılan pasaport kontrolü sonrası, üst araması ve el bagajı kontrolü için götürüldüğü eşya sayım ve tespit odasında valizi içindeki siyah el çantasında koli bandıyla bantlanmış yelek içerisinde daralı 6.340 gram, ekspertiz raporuna göre 4.372,4 gram saf kokainin ele geçtiği olayda; sanığın aşamalarda, suçunu kabul ederek,

"Ailesi ile tehdit edilmesi nedeniyle, ele geçen kokaini tanımadığı üçüncü bir kişiye İstanbul'da teslim etmek üzere, Kolombiya'dan getirdiğini," beyan ettiği, eylemin, 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin birinci maddesinde tanımlanan "uyuşturucu madde ithal etme" suçunu oluşturduğu, bu suç, uyuşturucu maddenin ülke içine sokulması ile birlikte tamamlandığından, niteliği itibarıyla teşebbüs hükümlerinin uygulanmasına elverişli olmadığı;

sanığın savunmasında yer alan soyut tehdit iddiasını delillendiremediği gibi, böyle bir durumda adli mercilere başvurarak yardım alabileceği dikkate alındığında, 5237 sayılı Kanun'un 28 inci maddesi uyarınca muhakkak ve ağır korkutma ve tehdit sonucu cezai sorumluluğunun ortadan kalktığından söz edilemeyeceği, dolayısı ile somut olayda, suçun manevi unsurunun (kast) mevcut olduğu anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararında açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 13.01.2021 tarihli ve 2020/2758 Esas, 2021/76 karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,