Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2022/11155 K.2024/654

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Çivril Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.11.2014 tarihli ve 2014/898 Esas, 2014/1382 Soruşturma sayılı iddianamesi ile sanığın 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun’un (2313 sayılı Kanun) 23 üncü maddesinin son fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 54 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Çivril Asliye Ceza Mahkemesinin 11.03.2015 tarihli ve 2014/1144 Esas, 2015/302 Karar sayılı kararı ile, sanığın kenevir ekme suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

C. Çivril Asliye Ceza Mahkemesinin 11.03.2015 tarihli ve 2014/1144 Esas, 2015/302 Karar sayılı kararının Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 18.02.2021 tarihli ve 2020/8997 Esas, 2021/2345 Karar sayılı kararı ile;

"... Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “14.07.2014” yerine “01.08.2014” olarak yanlış yazılması, mahkemesince düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Suç konusu kenevirlerin ekili bulunduğu bahçenin sanığa ait olup zaman zaman gelip kullandığını hatta keşif sırasında yapılan aramadan bir hafta önce yine geldiğini beyan etmesi, suça konu kenevirlerin hem bahçe hem de evin içinde ele geçirilmesi, dosya kapsamı itibariyle başkası tarafından ekilmesinin mümkün olmaması, kenevirlerin sayısı ve boyları, tamamının bakımlı olması dikkate alınarak, sanığın atılı suçun sübut bulduğu gözetilmeden, yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

D. Çivril Asliye Ceza Mahkemesinin 11.06.2021 tarihli ve 2021/448 Esas, 2021/758 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kenevir ekme suçundan 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle;

1. Suçun unsurlarının oluşmadığına, 2. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın ikametinde kenevir bitkisi ektiğine dair istihbari bilgi alınması üzerine kolluk görevlilerince sanığın evinde ve eklentilerinde 14.07.2014 tarihinde yapılan aramada, dikili vaziyette kenevir bitkileri ele geçirilen olayda, sanığın suçun işleniş biçimi, ekilen kenevir bitkisi sayısı, suçun işlendiği yer, sanığın amacı nazara alınarak eylemine uyan 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrası uyarınca cezalandırılmasına, sanığın geçmişi sanık lehine takdiri indirim nedeni sayılarak 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca cezasında 1/6 oranında indirim yapılmasına,

sanığa verilen hapis cezasının kısa süreli hapis cezası olduğu anlaşılmakla sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlık ve suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınarak sanığa verilen kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca paraya çevrilerek sanığın adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Adli emanetin 2014/185 sırasında kayıtlı emanet eşyaların müsadere edilip edilmeyeceği hakkında karar verilmediği anlaşılmakla, bu hususta mahallinde karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, Mahkemenin, suçun vasfı ile sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, aşağıdaki hususlar dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

A. Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "14.07.2014" yerine "01.08.2014" olarak yazılması,

B. Hükmün gerekçesinde soruşturma başlama tarihinin "14.07.2014" yerine "01.08.20214" olarak yazılması,

C. Kısa süreli hapis cezası paraya çevrilirken bir gün karşılığı miktarının takdiri sırasında, uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle, 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı davranılması,

D. Sanığa verilen adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca taksitlendirilmesine karar verildikten sonra kararda, "taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmının tamamının tahsil edileceğinin ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği" ihtarı belirtilmeyerek 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin dördüncü fıkrasının son cümlesine aykırı davranılması,

E. Adli emanete kayıtlı uyuşturucu maddenin müsaderesine karar verilirken, uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle, 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı davranılmasının hukuka aykırı olduğu,

Değerlendirilmiş; ancak bu hususların Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Çivril Asliye Ceza Mahkemesinin 11.06.2021 tarihli ve 2021/448 Esas, 2021/758 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322'nci maddesi gereği hükmün;

A. Gerekçeli karar başlığında suç tarihi kısmındaki "01.08.2014" ibaresinin çıkartılması ve yerine "14.07.2014" ibaresinin eklenilmesi,

B. Hükmün gerekçesinde soruşturma başlatılması tarihi olarak yazılan "01.08.20214" ibaresinin çıkartılması ve yerine "14.07.2014" ibaresinin eklenilmesi,

C. Hükmün (4.) fıkrasındaki "günlüğü" kelimesinden sonra gelmek üzere "5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca" ibaresinin yazılması,

D. Hükmün (5.) fıkrasındaki sanığa verilen adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin kısmından "para cezası ödeme emrinin tebliği üzerine süresinde ödeme yapılmazsa infazın 5275 sayılı kanunun 106/3 maddesine göre yapılacağının sanığa ihtarına," ibaresinin çıkartılması ve yerine "taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmının tamamının tahsil edileceğinin ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına" ibaresinin eklenmesi,

E. Hükmün (11.) fıkrasındaki "emanetin" kelimesinin çıkartılarak yerine "hint kenevirinin 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca" ibaresinin yazılması,

Suretiyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,