Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2022/11382 K.2024/14

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığının, 08.12.2014 tarihli ve 2014/10575 Esas, 2014/34509 Soruşturma sayılı iddianamesi ile sanığın 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun’un (2313 sayılı Kanun) 23 üncü maddesinin beşinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 53, 54 ve 58 inci maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. B. Diyarbakır

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.06.2015 tarihli ve 2014/409 Esas, 2015/160 Karar sayılı kararı ile, sanığın kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin son fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ile üçüncü fıkraları ve 58 inci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. C. Diyarbakır

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.06.2015 tarihli ve 2014/409 Esas, 2015/160 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 10.06.2021 tarihli ve 2020/10783 Esas, 2021/7349 Karar sayılı kararı ile; "...

1) Olay tutanağı içeriğine, dosyadaki diğer bilgi ve belgelere göre, sanık tarafından dikildiği tespit edilen farklı boylarda toplam 843 kök kenevirden olgunlaştıklarında elde edilecek esrarın, kişisel kullanımı için gerekli miktardan çok fazla olduğu, sanığın 2313 sayılı yasanın 6545 sayılı yasayla değişik 23. maddesinin 5. fıkrasının 1. cümlesinde düzenlenen esrar elde etmek amacıyla kenevir ektiğinin kabulü gerekirken, 2313 sayılı yasanın 23/son maddesi uyarınca hüküm kurulması,

2) Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması, ..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. D. Diyarbakır

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.11.2021 tarihli ve 2021/307 Esas, 2021/528 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kenevir ekme suçundan 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ile üçüncü fıkraları, 58 inci maddesi, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle. 1. Suçun unsurlarının oluşmadığına, 2. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, 3. Hükmün gerekçesiz olduğuna, 4. Delillerin hukuka aykırı şekilde toplandığına, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Kolluk görevlilerince yapılan çalışmalar sırasında Diyarbakır ili, ...

Köyü, Dicle Nehri kenarında tespit edilen ve kamuya ait olan 610055- 4204470 sayılı koordinat noktasında bulunan alanda, kişisel kullanım sınırının çok üzerinde olan, bakımları yapılmış hint keneviri bitkisinin ele geçirildiği olayda, sanığın esrar elde etmek amacıyla kenevir ekimi yapma suçunu işlediği anlaşıldığından suçun işleniş biçimi, sanığın amaç ve saiki, ele geçirilen kök sayısının fazla oluşu gözetilerek eylemine uyan 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca takdiren ve teşdiden cezalandırılmasına,

sanığın geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın sanığın geleceği üzerindeki olası etkisi birlikte değerlendirilerek 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi gereğince cezasında 1/6 oranında indirim yapılmasına, sanık hakkında aleyhe temyiz olmadığından 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, Mahkemenin, suçun vasfı ile sübutuna, delillerin hukuka uygun olarak toplandığına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı,

hükmün gerekçesinin 5271 sayılı Kanun'un aradığı şartları taşıdığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Diyarbakır