Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2022/16209 K.2024/665

Adıyaman 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.07.2020 tarihli ve 2019/729 Esas, 2020/314 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın, itiraz edilmeksizin 08.09.2020 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 13.10.2022 tarihli ve 2022/15393 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 30.11.2022 tarihli ve KYB-2022/133085 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 30.11.2022 tarihli ve KYB-2022/133085 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 09.06.2022 tarihli ve 2020/9497 Esas, 2022/7557 Karar sayılı kararında, "...Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından çıkarılan çağrı yazısını alan sanığın denetime başladığı,

11.06.2014 tarihli görüşmeye katılmaması nedeniyle çıkarılan uyarı yazısının ise sanığın doğrudan Mernis adresine Tebligat Kanunu'nun 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre çıkarıldığı ve muhtara teslim edildiği dolayısıyla tebligatın usulsüz olduğu ve ısrar koşulu sağlanmadığı anlaşılmakla, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının infazının devamına karar vermek gerektiği gözetilmeyerek mahkûmiyet kararı verilmesi, Bozmayı gerektirmiş..." şeklinde belirtildiği üzere, somut olayda, Adıyaman Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından sanığın bilinen son adresine çıkartılan 15.10.2019 tarihli çağrı kağıdının iade olması üzerine,

sanığın mernis adresine 23.10.2019 tarihinde yapılan tebligat işlemini takiben, bu kez 08.11.2019 tarihli uyarı yazısının sanığın doğrudan mernis adresine 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre yapılan tebligat geçerli sayılamayacağından, tebligat işleminin usulsüz olduğu cihetle, sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar ettiğinin kabul edilemeyeceği ve ısrar koşulunun gerçekleşmediği gözetilmeksizin, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 29.08.2019 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Adıyaman Cumhuriyet Başsavcılığının 17.09.2019 tarihli ve 2019/8515 Soruşturma, 2019/226 Karar sayılı kararı ile.

5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı maddenin üçüncü fıkrası uyarınca bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, denetimli serbestlik süresi içinde tedaviye tabi tutulmasına, erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması,

kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına karar verilmiş, karar şüpheliye 25.09.2019 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilerek tedbirin infazı için 12.10.2019 tarihinde Adıyaman Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderilmiştir.

B. Adıyaman Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 15.10.2019 tarihli ve 2019/854 DS sayılı çağrı yazısı şüphelinin bilinen adresine tebliğe çıkarılmış, tebligatın, adresten ayrıldığından bahisle bilatebliğ iade edilmesi üzerine bu kez MERNİS adresine tebliğe çıkarılarak 23.10.2019 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre tebliğ edilmiştir.

Şüphelinin müdürlüğe başvurmaması nedeniyle uyarılmasına karar verilmiş, 08.11.2019 tarihli uyarı yazısı doğrudan şüphelinin MERNİS adresine tebliğe çıkarılarak 14.11.2019 tarihinde 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre tebliğ edilmiştir. Müdürlüğe başvurmaması nedeniyle İnfaz İşlemleri Değerlendirme Komisyonunun 28.11.2019 tarihli kararıyla dosyanın kapatılmasına karar verilerek 29.11.2019 tarihinde Adıyaman Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmiştir.

C. Adıyaman Cumhuriyet Başsavcılığınca erteleme kararı kaldırılarak 10.12.2019 tarihli ve 2019/8515 Soruşturma, 2019/3788 Esas, 2019/2863 sayılı iddianamesi ile Adıyaman 1. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açılmıştır.

D. Yapılan yargılama sonucunda, Adıyaman 1. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 09.07.2020 tarihli ve 2019/729 Esas, 2020/314 Karar sayılı kararı ile, sanığın, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, karar, itiraz edilmeksizin 08.09.2020 tarihinde kesinleşmiştir.

E. 7201 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesinde yer alan, ''(1) Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır. Şu kadar ki; kendisine tebliğ yapılacak şahsın müracaatı veya kabulü şartıyla her yerde tebligat yapılması caizdir.

(2) Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun'un 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasında.

"Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." düzenlemesi ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsendiği dikkate alındığında;

tebligatın öncelikle bilinen en son adrese, MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin, 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek,

merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 23 üncü maddesinin birinci ve sekizinci fıkraları ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16 ncı maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, "Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre bu adrese yapılması" gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği, somut olayda,

şüpheli hakkında Adıyaman Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün uyarı yazısının doğrudan şüphelinin MERNİS adresine tebliğe çıkarılarak şüpheliye 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğ edildiği, tebligatın usulsüz olması nedeniyle sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar ettiğinin kabul edilemeyeceği, ısrar şartının gerçekleşmemesi nedeniyle, mahkemece, kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca "durma" kararı verilmesi,

geçerli tebligat işlemleri yapılarak infazın sonucunun beklenilmesi gerektiği gözetilmeden mahkûmiyet kararı verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. Adıyaman 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.07.2020 tarihli ve 2019/729 Esas, 2020/314 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,