Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2022/2782 K.2024/353

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Mudurnu Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.11.2014 tarihli ve 2014/215 Esas, 2014/505 Soruşturma sayılı iddianamesi ile sanığın 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun’un (2313 sayılı Kanun) 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının ikinci cümlesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 54 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Mudurnu Asliye Ceza Mahkemesinin 25.03.2015 tarihli ve 2014/254 Esas, 2015/72 Karar sayılı kararı ile sanığın kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun’un 18.06.2014 tarihli ve 6545 sayılı Kanun'un 1 inci maddesi ile değişik ikinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 7.300,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

C. Mudurnu Asliye Ceza Mahkemesi kararının, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 18.03.2021 tarihli ve 2020/9179 Esas, 2021/3685 Karar sayılı kararı ile; "...Yapılan arama üzerine dikili olarak ele geçirilen farklı boylardaki kenevirlerden olgunlaştıklarında elde edilecek esrar miktarı ile dosya içerisindeki diğer bilgi ve belgelere göre,

sanığın eyleminin 2313 sayılı Yasanın 23. maddesinin 5. fıkrasının 1. cümlesinde düzenlenen esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunu mu yoksa aynı fıkranın 2. cümlesinde düzenlenen münhasıran kendi kullanımı için kenevir ekme suçunu mu oluşturduğuna ilişkin delilleri tartışma ve değerlendirme görevinin suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la 2313 sayılı Kanun'un 23. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte, üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilip görevsizlik kararı verilmesi gerekmesi..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

D. Mudurnu Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.04.2021 tarihli ve 2021/94 Esas, 2021/112 Karar sayılı kararı ile 6545 sayılı Kanun'la 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinde yapılan değişiklikle yargılama görevinin Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gerekçesi ile görevsizlik kararı verilerek dosya görevli Bolu 1. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmiştir.

E. Bolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.11.2021 tarihli ve 2021/204 Esas, 2021/290 Karar sayılı kararı ile sanığın kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun’un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının 18.06.2014 tarihli ve 6545 sayılı Kanun'un 1 inci maddesi ile değişik birinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin birinci, ikinci ve dördüncü fıkraları ile 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek 7.300,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; 1. Sanığın şeker hastası olması sebebiyle sağlığı için kenevirleri kendi kullanımı için kişisel kullanım sınırında yetiştirdiğine; suçun unsurlarının oluşmadığına, 2. Bilirkişi raporunun gerçeği yansıtmadığına, yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, 3. Sanığın aşamalarda pişmanlığını belirtmesine rağmen hakkında yasal indirim sebeplerinin uygulanmadığına, 4. Re'sen nazara alınacak hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın evinde ve bahçesinde kenevir bitkisi olduğu yönündeki ihbar üzerine kollukça yapılan aramalarda sanığın bahçesinde bulunan yoğurt kovalarında ekili halde 40 kök dişi hint keneviri bitkisinin; evinde de kurutulmaya bırakılmış, sökülü halde 38 kök hint keneviri bitkisinin ele geçirildiği olayda; ziraat mühendisi tarafından düzenlenen raporda ele geçen ekili haldeki 40 kök bitkinin dişi hint keneviri bitkisi olduğunun ve Ankara Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünce düzenlenen uzmanlık raporunda ele geçen bitkilerin hint keneviri olduğunun tespit edilmesi,

arama ve el koyma tutanakları, sanığın hint kenevirlerini kendisinin ektiği ve kullandığı şeklindeki ikrar mahiyetindeki beyanı birlikte ele alındığında; sanığın mahkûmiyetine karar verilerek bahçesinde toplamda 40 dişi kök hint keneviri bitkisinin ekili halde bulunması sebebiyle sanığın eyleminin kişisel kullanım sınırları dışında olduğu kabul edilmiş; suçun işleniş biçimi, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı, faillerin amaç ve saikleri ile ekili bulunan kenevir bitkisinin miktarı dikkate alınarak,

takdiren teşdit uygulanarak cezalandırılmasına karar verilip sanığın sabıkalı öz geçmişi nedeniyle lehine takdiri indirim sebebi görülmemiş, ilk kararın sanık tarafından temyiz edilmesi ve ilk hükmün sanığın lehine kazanılmış hak teşkil etmesi nedeniyle ilk hükmün infazına dair hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, mahkemenin, temel cezaların alt sınır aşılarak belirlenmesine, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin sanık hakkında uygulanmamasına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, dosyadaki delillerin suçun sübutunu tayinde yeterli olduğu anlaşıldığından, sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR