Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2022/3386 K.2025/14181

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 20.03.2018 tarihli ve 2018/11-38 Esas, 2018/113 Karar sayılı kararında ayrıntıları açıklandığı üzere; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarına dair kararlara ilişkin suçun, 5271 sayılı CMK'nın 286. maddesinin 2. fıkrasının (d) bendi kapsamında kalmaması durumunda, kararı inceleyen bölge adliye mahkemesi ceza dairesinin verebileceği mahkûmiyet dışında kalan “Beraat”, "Ret", “Düşme” veya “Ceza verilmesine yer olmadığına” ilişkin

kararlar, 5271 sayılı CMK'nın 286/2- (b) bendi kapsamında değerlendirilemeyecek ve bu kararlara karşı temyiz kanun yolu açık olacağından” Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 28.12.2018 tarihli kararının temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükmün, yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmiştir.

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Aksaray 4. Asliye Ceza Mahkemesince sanığın kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurma suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir. B. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusuna ilişkin olarak "5271 sayılı CMK'nın 280/1-a ve 303/1-a maddeleri uyarınca, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanığın 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraatine, yapılan yargılama giderlerinin kamu üzerine bırakılmasına karar verilmek suretiyle hukuka aykırılık düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle; 1. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına, 2. Sanığın müsnet suçu işlediğinin sabit olmaması sebebiyle beraatine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna 3. 5320 Sayılı Kanun'un 7/2. maddesi gereğince zorunlu olarak verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ancak uyuşturucu madde kullanma suçundan dolayı açıklanabileceği bu nedenle İlk Derece Mahkemesince verilen kararın ortadan kaldırılmasına karar verilmesi gerektiğine, İlişkindir.

III. GEREKÇE

Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfı ile delillerin değerlendirilmesine, sanığın atılı suçu işlediğine dair yeterli delil bulunmadığına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri yerinde görülmemiş; hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

IV. KARAR