Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2022/4093 K.2024/563

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Burdur Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.06.2018 tarihli ve 2017/477 Esas, 2018/204 Karar sayılı kararı ile sanığın münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun’un 23 üncü maddesinin son fıkrasının ikinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi ve 50 nci maddesinin birinci fıkrasının a bendi uyarınca 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B.

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 11.09.2019 tarihli ve 2018/1502 Esas, 2019/1403 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafiinin istinaf başvurularına ilişkin olarak 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanığın esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun’un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi,

5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkralarıyla üçüncü fıkrasının birinci cümlesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

C. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özetle; "hükmün sanık ve müdafiine tefhim edildiği, sanık müdafiinin 18/09/2019 tarihindeki süre tutum dilekçesinde hükmün hukuki yönüne ilişkin herhangi bir temyiz nedeni göstermediği gibi gerekçeli kararın kendisine tebliğ edildiği 02/10/2019 tarihinden itibaren CMK'nın 295/1. maddesinde belirtilen 7 günlük süre geçtikten sonra 12/10/2019 tarihinde gerekçeli temyiz dilekçesi verdiği anlaşıldığından sanık müdafiinin temyiz isteminin CMK’nın 298/1. Maddesi gereğince REDDİNE" karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; 1. Suçun unsurlarının oluşmadığına, 2. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına, 3. Sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın ikametinde yapılan aramada 100 gr. ağırlığında kubar esrar maddesi bulunduğu, bu esrar maddesinin 67 gr. toz esrar maddesi olabileceği, yine tarlasında da 74 kök hint kenevirinin bulunduğu olayda; her ne kadar sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti ve esrar elde etmek için kenevir ekmek suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış ve aynı şekilde cezalandırılması yönünde mütalaa verilmiş ise de; sanıkta ele geçirilen esrar ve kenevir maddelerinin kişisel kullanım sınırında kaldığı,

sanığın bu maddeleri ticari amaçla bulundurduğuna ilişkin mahkûmiyetine yönelik kesin kanaate ulaşılamadığı ve savunmasının aksi ispatlanamadığından sanığın savunmasına itibar edilmiş ve dikili kenevir bitkileri bakımından münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla kenevir ekme suçundan cezalandırılması gerektiği gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince, suça konu kenevir bitkilerinin kök sayısı ve ileride bunlardan elde edilebilecek kenevir miktarı dikkate alındığında eyleminin esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunu oluşturup, 2313 sayılı Yasa'nın 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken eyleminin şahsi ihtiyacı olan esrar maddesini elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunu oluşturduğu kabul edilerek aynı Yasa'nın 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Bölge Adliye Mahkemesince 11.09.2019 tarihinde yapılan duruşmada, kararın sanık ve müdafiinin yüzüne karşı verildiği, sanık müdafiinin süresi içerisinde 18.09.2019 tarihinde gerekçesiz temyiz dilekçesi sunduğu, gerekçeli kararın ise sadece sanığa 02.10.2019 tarihinde tebliğ edildiği, gerekçeli kararın sanık müdafiine tebliğ edilmediği, sanık müdafiinin gerekçeli temyiz dilekçesini 12.10.2019 tarihinde verdiği anlaşılmıştır. Sanık müdafiine gerekçeli kararın usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği anlaşıldığından, temyiz dilekçesi süresinde kabul edilerek, Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır.

Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, delillerin hukuka uygun olarak toplandığına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 11.09.2019 tarihli ve 2018/1502 Esas, 2019/1403 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Burdur Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,