Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2022/5193 K.2023/11572

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 18.04.2018 tarihli ve 2018/13874 Soruşturma, 2018/4916 Esas, 2018/1024 sayılı iddianamesi ile, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü ve dördüncü fıkraları, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle Denizli 6. Ağır Ceza Mahkemesine kamu davası açılmıştır.

B. Denizli 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.07.2018 tarihli ve 2018/25 Esas, 2018/113 Karar sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkraları ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi ve 58 inci maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

C.

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 22.05.2019 tarihli ve 2018/1661 Esas, 2019/1009 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularına ilişkin olarak duruşma açılarak yapılan yargılama neticesinde 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanığın, değişen suç vasfına göre kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının uygulanmasına ve 58 inci maddesi uyarınca sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

D. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özetle; temyiz isteminin esastan reddiyle hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmemesi gerektiğine ve buna yönelik gerekçe gösterilmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın, uyuşturucu madde ticareti yapma amacıyla, suça konu eroin maddesini bulundurduğu ve naklettiği gerekçesiyle, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince, sanıkta ele geçen maddenin tür ve miktarına, paket sayısına, ele geçiriliş şekline ve eroin maddesi kullandığına dair tahlil sonucuna göre sanığın eyleminin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma ve kullanma suçunu oluşturduğu gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak sanığın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Suç tarihinde, kolluk güçlerince, uyuşturucu madde ticareti yaptığına dair bilgi alınan sanığın üzerinde yüzde 28,4 oranında eroin içeren 3,271 gram uyuşturucu maddenin tek parça halinde ele geçtiği, uyuşturucu madde ticareti ile ilgili olduğu değerlendirilen telefon mesajlarının ele geçen madde ile ilişkilendirilemediği olayda, Bölge Adliye Mahkemesinin suçun vasfına, temel cezanın alt sınır aşılarak belirlenmesine ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilen dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Sanık hakkında, Denizli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/350 Esas ve 20117/97 Karar sayılı ilamı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezası tekerrüre esas alınarak tekerrüre esas alınan bu hükümlülüğünde de tekerrür hükümlerinin uygulandığı gerekçesiyle cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonrada sanık hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, karar verilmiştir.

Denizli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/350 Esas ve 2017/97 Karar sayılı kararının incelenmesinde; sanığın 10.11.2015 tarihinde işlediği aynı nitelikteki suç nedeniyle Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 12.04.2016 tarihli ve 2015/19384 Soruşturma, 2016/3997 Esas, 2016/3282 sayılı iddianamesi ile Denizli 5. Asliye Ceza Mahkemesine, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca doğrudan kamu davası açıldığı, iddianamede; daha önceden Denizli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin

2015/530 Esas, 2015/651 Karar sayılı kamu davasında yargılandığı, yeniden erteleme kararı verilemeyeceği hususunun belirtildiği, Denizli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.02.2017 tarihli ve 2016/350 Esas, 2017/97 Karar sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, sanığın istinaf kanun yoluna başvurması üzerine, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 30.06.2017 tarihli ve 2017/761 Esas, 2017/785 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilerek hükmün kesinleştiği, anlaşılmıştır.

Sanık hakkında, yine kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan verilen Denizli 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.05.2015 tarihli ve 2014/1292 Esas, 2015/474 Karar sayılı mahkûmiyet kararının Adalet Bakanlığınca kanun yararına bozulması talebi üzerine, kanun yararına bozma incelemesi yapılmış ve Dairemizin 30.11.2023 tarihli ve 2023/17423 Esas, 2023/10329 Karar sayılı kararı ile, Denizli 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.05.2015 tarihli ve 2014/1292 Esas, 2015/474 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, kanun yararına bozulmasına karar verilmiştir. Dairemizin bozma kararı;

"Denizli 5.Asliye Ceza Mahkemesinin kararı istinaf incelemesinden geçerek kesinleştiğinden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5.Ceza Dairesinin 30.06.2017 tarihli ve 2017/761 Esas, 2017/785 Karar sayılı kararına karşı 5271 sayılı Kanun'un 308/A madesi uyarınca itiraz yoluna gidilmesi için ihbarda bulunulması, Denizli 5.Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/350 Esas ve 2017/97 Karar sayılı kararının itirazen bozulması sağlandıktan sonra,

Denizli 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 24.12.2015 tarihli ve 2015/530 Esas ve 2015/651 Karar sayılı kararının da bozulması halinde, her üç davanın birleştirilerek tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinden, kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür." şeklindeki gerekçeye dayanmaktadır.

Denizli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.12.2015 tarihli ve 2015/530 Esas, 2015/651 Karar sayılı kararının temyiz incelemesi yapılmış ve Dairemizin 25.12.2023 tarihli ve 2021/586 Esas, 2023/11571 Karar sayılı kararı ile, davanın zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmiştir.

Kanun yararına bozma kararının gereği yerine getirilerek Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5.Ceza Dairesinin kararına karşı 5271 sayılı Kanun'un 308/A madesi uyarınca itiraz yoluna gidilmesi ve Denizli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/350 Esas ve 2017/97 Karar sayılı kararının itirazen bozulması halinde, bu ilam ikinci kez tekerrüre esas alınmış olduğundan tekerrür uygulaması kanuna aykırı hale geleceği gibi Denizli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/350 Esas ve 2017/97 Karar sayılı kararında tekerrüre esas alınan Denizli 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.05.2015 tarihli ve 2014/1292 Esas,

2015/474 Karar sayılı kararının kanun yararına bozulmasına karar verildiğinden Bölge Adliye Mahkemesinin tekerrür uygulamasına ilişkin hükmünün kanuna aykırı hale geleceği belirlenmekle, Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır.

V. KARAR