Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2022/8846 K.2025/14335

Sanık hakkında kurulan hükmün, yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmiştir.

Sanık müdafii tarafından 25.09.2019 havale tarihli süre tutum dilekçesinde duruşma talebinde bulunulmadığı, sonradan 10.10.2019 havale tarihli temyiz dilekçesi ile duruşma talebinde bulunulduğu anlaşılmakla, süresinden sonra yapılan duruşmalı inceleme talebinin, 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi gereği reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

Dairemizin bozma kararı üzerine, Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; 1. Suçun unsurlarının oluşmadığına, eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına, 2. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, 3. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına, 4. Eksik inceleme yapıldığına, 5. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, 6. Re'sen gözetilecek durumlara, İlişkindir.

III. GEREKÇE

A. Bozmaya uyulduğu, İlk Derece Mahkemesinin, suçun vasfı ile sübutuna, delillerin değerlendirilmesine ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilenler dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir. B. 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanması yönünden, 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikler nedeniyle sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunmasının,

C. Sanığa verilen adli para cezasının 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca taksitlendirilmesine hükmedildikten sonra, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine ilişkin ihtarın yapılması yerine yazılı şekilde karar verilmesinin, D. Sanığa verilen gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi yerine, sadece 52. maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine muhalefet edilmesinin, Hukuka aykırı olduğu değerlendirilmiş; her üç hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesi kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303. maddesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmünün,

A. 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarının uygulanmasına ilişkin kısmın hüküm fıkrasından çıkarılarak, yerine “Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli iptal kararı ve 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikler sonrası oluşan duruma göre, sanık hakkında TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına,” ibarelerinin yazılması,

B. Adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin hüküm fıkrasında yer alan, “veya kamuya yararlı işte çalışma yaptırımına çevrileceğinin, TCK-52/4 maddesi-son cümlesi gereğince sanıklara ihtarına, (İhtarat Yapıldı)” ibaresinin çıkarılarak yerine “çevrileceğinin sanığa ihtarına” ibaresinin eklenmesi,

C. Hüküm fıkrasının dördüncü bendinde yer alan "TCK-52" ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine "5237 sayılı TCK'nın 52/2." ibaresinin eklenmesi,

Suretiyle, İlk Derece Mahkemesi hükmündeki hukuka aykırılıkların DÜZELTİLEREK, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,