Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2023/13925 K.2023/10304

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Kahramanmaraş Cumhuriyet Başsavcılığının 22.10.2013 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 53 üncü ve 54 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Kahramanmaraş 1. Sulh Ceza Mahkemesinin, 20.12.2013 tarihli ve 2013/917 Esas, 2013/1362 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 192 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci, 50 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca hapisten çevrili 3.000 TL adli para cezasına karar verilmiştir.

C.

Kahramanmaraş 1. Sulh Ceza Mahkemesinin, 20.12.2013 tarihli ve 2013/917 Esas, 2013/1362 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 20. Ceza Dairesi'nin 14.05.2015 tarihli 2015/2643 Esas, 2015/686 Karar sayılı kararı ile " Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına", b) Sanık bu suçu,

daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması,

dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” Karar verilmesinde zorunluluk bulunması," nedenleriyle diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmiştir.

D. Bozma sonrası yapılan yargılama ile Kahramanmaraş 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.09.2015 tarihli, 2015/336 Esas, 2015/468 Karar sayılı kararı ile 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi ile aynı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320

sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 191 inci madde kapsamında, suç tarihi itibarıyla lehe olan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 192 nci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca takdir edilen 5 ay hapis cezasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve beş yıllık denetim süresi uygulanmasına karar verilmiştir.

E. Sanığın, beş yıllık denetim süresi içerisinde "kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçunu işlemesi üzerine yapılan yargılamada, basit yargılama usulü ile verilen karara, sanığın süresinde itiraz etmesi üzerine, genel hükümlere göre yargılama yapılarak, Kahramanmaraş 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.12.2022 tarih, 2022/674 Esas ve 2022/1062 Karar sayılı kararı ile hüküm açıklanarak, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 192 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

F. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; 1. Kararın hukuka aykırı olduğuna, 2. Hükmün açıklanmasının koşullarının bulunmadığına ilişkindir

III. GEREKÇE

Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 220 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin, bozma öncesi verilen 20.12.2013 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu, bozma sonrası verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 05.10.2015 tarihi ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ihlali niteliğindeki eylemin gerçekleştiği 30.04.2016 tarihi arasında duran süreler de eklendikten sonra, bu tarihten (20.12.2013), karar tarihine (20.12.2022) kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin, hüküm tarihinden önce dolduğu gözetilmeden, düşme kararı yerine, yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kahramanmaraş 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.12.2022 tarih, 2022/674 Esas ve 2022/1062 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz talebi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereğince BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,