Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2023/16481 K.2025/1525

Bingöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 5237 sayılı TCK'nın 5560 sayılı Kanun ile değişik 191/1. maddesi ve 62/1. maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin 15.12.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 26.07.2023 tarihli ve 2023/6342 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet

Başsavcılığının, 18.09.2023 tarihli ve KYB-2023/90887 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.09.2023 tarihli ve KYB-2023/90887 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, sanığın eylemine uyan suç için kanunda öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre olağan dava zamanaşımının 5237 sayılı Kanun’un 66/1-e maddesi gereğince 8 yıl, anılan Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddeleri uyarınca da olağanüstü dava zamanaşımı süresinin 12 yıl olduğu, somut olayda suç tarihinin 22.10.2009 olduğu, sanık hakkında verilen 13.04.2017 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 03.05.2017 tarihinde kesinleştiği, sanığın denetim süresi içerisinde 19.02.2018 tarihinde yeniden suç işlediği,

5271 sayılı Kanun'un 231/8-son cümlesi gereğince 03.05.2017 ile 19.02.2018 tarihleri arasında dava zamanaşımı süresinin durduğu, denetim süresinde işlenen suçun tarihi olan 19.02.2018 tarihinden itibaren zamanaşımının yeniden işlemeye başladığı ve suçun işlendiği 22.10.2009 tarihinden, sanığın Bingöl 2. Asliye Ceza Mahkemesince mahkumiyetine karar verildiği 17.11.2022 tarihine kadar geçen sürede olağanüstü dava zamanaşımı süresinin dolduğu nazara alınarak davanın düşürülmesi yerine, yazılı şekilde sanığın mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 22.10.2009 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturcu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Bingöl Cumhuriyet Başsavcılığının 17.11.2009 tarihli ve 2009/3509 Soruşturma, 2009/1880 Esas, 2009/511 sayılı iddianamesi ile Bingöl Sulh Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, B. Bingöl Sulh Ceza Mahkemesinin 04.02.2010 tarihli ve 2009/623 Esas 2010/36 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK’nın 5560 sayılı Kanun ile değişik 191/2. maddesi uyarınca sanık hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, kararın, 11.02.2010 tarihinde kesinleştiği, infazı için 16.02.2010 tarihinde Bingöl Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

C. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik yükümlülüklerine uygun davranmadığının bildirilmesi üzerine, Bingöl Sulh Ceza Mahkemesinin 31.01.2011 tarihli ve 2010/396 Esas, 2011/227 Karar sayılı kararı ile çağrı yazısı tebliğinin usulsüz olduğu gerekçesiyle tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin devamına karar verildiği, kararın 15.09.2011 tarihinde kesinleştiği, infazı için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

D. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik yükümlülüklerine uygun davranmadığının bildirilmesi üzerine, Bingöl Sulh Ceza Mahkemesinin 26.03.2012 tarihli ve 2012/25 Esas, 2012/210 Karar sayılı kararı ile tebligat tarihinde sanığın askerde olduğu gerekçesiyle tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin devamına karar verildiği, kararın 25.04.2012 tarihinde kesinleştiği, infazı için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

E. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik yükümlülüklerine uygun davranmadığının bildirilmesi üzerine, 18.06.2012 tarihinde tensip zaptı düzenlenerek Bingöl Sulh Ceza Mahkemesinin 23.01.2014 tarihli ve 2012/427 Esas, 2014/34 Karar sayılı kararı ile sanığın, TCK’nın 5560 sayılı Kanun ile değişik 191/1. maddesi, 62/1, 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, sanığın temyiz kanun yoluna başvurduğu,

F. Yargıtay (Kapatılan) 20. Ceza Dairesinin 14.06.2016 tarihli ve 2016/611 Esas, 2016/3675 Karar sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verildiği,

G. Bozmadan sonra Bingöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.04.2017 tarihli ve 2016/590 Esas, 2017/336 Karar sayılı kararı ile, sanığın TCK'nın 5560 sayılı Kanun ile değişik 191/1. maddesi ve 62/1. maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın 03.05.2017 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleştiği,

H. Sanığın denetim süresi içerisinde 19.02.2018 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan mahkûm edildiğinin ihbar edilmesi üzerine, Bingöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu kararı ile, hükmün açıklanmasına, sanığın TCK'nın 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği,

Anlaşılmıştır.

I. Dosya kapsamına göre

5237 sayılı TCK'nın 191/1. maddesi kapsamında işlenen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunun TCK’nın 66/1-e maddesi gereğince 8 yıllık asli, TCK’nın 67/4. maddesi gereğince de 12 yıl kesintili zamanaşımı süresine tabi olduğu dikkate alındığında;

Sanığın atılı suçu 22.10.2009 tarihinde işlediği, zamanaşımı süresinin, sanık hakkında Bingöl Sulh Ceza Mahkemesince verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine tâbi tutulmasına dair kararların kesinleştiği tarihler ile mahkemece sanığın tedbire uymaması üzerine yeniden yargılamaya başladığı tarihler arasında durduğu, yargılamanın başladığı tarihte yeniden işlemeye başladığı, yine, sanık hakkında verilen 13.04.2017 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 03.05.2017 tarihi ile denetim süresi içerisinde işlediği suç tarihi olan 19.02.2018 tarihleri arasında dava zamanaşımı süresinin durduğu,

denetim süresinde işlenen suçun tarihi olan 19.02.2018 tarihinden itibaren zamanaşımının yeniden işlemeye başladığı, zamanaşımını kesen ve durduran sürelerin hesaplanması sonucunda, zamanaşımını son kesen işlem olan 04.02.2010 sorgu tarihinden itibaren suç için öngörülen olağan zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından, davanın düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

5271 sayılı CMK'nın 309/4. maddesinin (d) bendi; "Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay Ceza Dairesi doğrudan hükmeder." şeklinde düzenlenmiş olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmekle, 5271 sayılı CMK'nın 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, B. Bingöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.11.2022 tarihli ve 2022/349 Esas, 2022/450 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, C. 5271 sayılı CMK'nın 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bozma nedeninin cezanın kaldırılmasını gerektirdiği belirlendiğinden;