Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2023/16549 K.2025/1804

Afyonkarahisar 5. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile hükümlü hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1. ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 58. maddesi uyarınca ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin 25.11.2020 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 25.07.2023 tarihli ve 2023/5050 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.09.2023 tarihli ve KYB-2023/92372 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.09.2023 tarihli ve KYB-2023/92372 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“5237 sayılı Kanun'un 58/1. maddesinde yer alan, "Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, tekerrür hükümleri uygulanır.

Bunun için cezanın infaz edilmiş olması gerekmez." şeklindeki düzenlemeye nazaran, tekerrüre esas alınan Afyonkarahisar 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/03/2014 tarihli ve 2012/727 esas, 2014/103 sayılı kararının tekerrüre esas aldığı Afyonkarahisar (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 12/05/2010 tarihli ve 2009/607 esas, 2010/466 sayılı kararın kesinleşmesini müteakip, anılan Mahkemenin 30/11/2018 tarihli ek kararı ile yapılan uyarlama yargılaması sonunda, uzlaşma sağlanması nedeniyle sanık hakkında verilen cezanın düşmesi ile mahkumiyet kararının ortadan kaldırılmasına karar verildiği,

bu halde anılan kararın tekerrüre esas alınamayacağı gibi, adli sicil kaydında tekerrrüre esas alınabilecek başkaca bir mahkumiyet hükmünün de bulunmaması karşısında, sanığın cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 25.01.2019 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Afyonkarahisar Cumhuriyet Başsavcılığının 03.03.2019 tarihli ve 2019/1372 Soruşturma, 2019/57 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun'un 191/3. maddesi uyarınca bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, denetimli serbestlik süresi içinde tedaviye tabi tutulmasına, erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı

madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına karar verildiği, kararda itiraz kanun yolu süre ve merciinin gösterildiği, erteleme kararının şüpheliye bizzat 06.03.2019 tarihinde tebliğ edildiği,

B. Şüphelinin,erteleme süresi zarfında 17.03.2020 tarihinde yeniden kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediğinin anlaşılması üzerine, soruşturma dosyası birleştirilip erteleme kararının kaldırılarak Afyonkarahisar Cumhuriyet Başsavcılığının 03.06.2020 tarihli ve 2020/4273 soruşturma, 2020/1252 Esas, 2020/1000 sayılı iddianamesi ile kamu davası açıldığı,

C. Afyonkarahisar 5. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 12.11.2020 tarihli ve 2020/278 Esas, 2020/489 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 5237 sayılı TCK'nın 191/1. ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 58. maddesi uyarınca ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

D.

Sanık hakkında ikinci kez mükerrir olduğundan bahisle tekerrür hükümleri uygulanmış ise de, 5237 sayılı CMK'nın 58/1. maddesinde yer alan "Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, tekerrür hükümleri uygulanır.Bunun için cezanın infaz edilmiş olması gerekmez." şeklindeki düzenleme kapsamında, ikinci kez tekerrüre esas alınan Afyonkarahisar 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.03.2014 tarihli ve 2012/727 Esas, 2014/103 Karar sayılı kararında, Afyonkarahisar(Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 12.05.2010 tarihli ve 2009/607 esas, 2010/466 Karar sayılı kararının tekerrüre esas alındığı,

12.05.2010 tarihli kararın 21.12.2011 tarihinde kesinleşmesini müteakip, Afyonkarahisar (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 30.11.2018 tarihli ek kararı ile yapılan uyarlama yargılaması sonunda, uzlaşma sağlanması nedeniyle sanık hakkında açılan kamu davasının düşmesine karar verildiği, bu nedenle anılan kararın tekerrüre esas alınamayacağı, adli sicil kaydında da tekerrrüre esas alınabilecek başkaca bir mahkûmiyet hükmünün de bulunmaması karşısında, sanık hakkında birinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiği, dolayısıyla ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

E. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi;

"Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder."

Şeklinde düzenlenmiş olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmekle, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

B. Afyonkarahisar 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.11.2020 tarihli ve 2020/278 Esas, 2020/489 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

C. 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir yaptırımı gerektirdiği belirlendiğinden;