Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2023/17466 K.2025/5208

Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ

İlgili kararın kanun yararına bozulması

Karşıyaka 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.11.2015 tarihli ve 2015/463 Esas, 2015/661 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan uyarlama yargılaması sonucunda, 5237 sayılı TCK'nın 5560 sayılı Kanun'la değişik 191/1. maddesi, aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, hükmün, itiraz edilmeksizin 26.11.2015 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 11.09.2023 tarihli ve 2022/33724 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 03.10.2023 tarihli ve KYB-2023/98884 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 03.10.2023 tarihli ve KYB-2023/98884 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan mahkûmiyetine cezasının ertelenmesine dair Karşıyaka 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 20.12.2013 tarihli ve 2013/760 Esas, 2013/1073 sayılı kararının temyiz edilmeden 31.01.2014 tarihinde kesinleşmesini takiben sanığın denetim süresi içinde Karşıyaka 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.06.2015 tarihli ve 2014/1349 Esas,

2015/818 sayılı kararı ile 02.07.2014 tarihinde kasıtlı suç işlediğinden bahisle yapılan ihbar üzerine aynen infaz hususunda bir değerlendirme yapılması gerekirken Karşıyaka 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.11.2015 tarihli kararında anılan değişiklik gereğince lehe değerlendirme yapılarak sanık hakkında 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik uyarınca yargılama yapılarak hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verilmesinde,

Kabule göre de, 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi uyarınca 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin devam eden kovuşturmalar bakımından uygulanmasının mümkün olup kesinleşmiş olan cezalar bakımından uygulanmasının mümkün olmadığı gözetilmeden yazılı şekilde uyarlama yargılaması yapılarak hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verilmesinde, İsabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 10.04.2012 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığının 22.05.2012 tarihli ve 2012/5608 Soruşturma, 2012/2717 Esas, 2012/1352 sayılı iddianamesi ile cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı,

B. Karşıyaka (Kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 02.11.2012 tarihli ve 2012/514 Esas, 2012/1419 Karar sayılı kararı ile 5560 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin 19.11.2012 tarihinde kesinleştiği,

C. Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce yükümlülüklerine uygun davranmadığının bildirilmesi üzerine, yargılamaya devamla Karşıyaka (Kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 20.12.2013 tarihli ve 2013/760 Esas, 2013/1073 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı TCK'nın 5560 sayılı Kanun'la değişik 191/1. ve 62. maddesinin birinci fıkrası uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının aynı Kanun'un 51. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verildiği, kararın temyiz edilmeksizin 31.01.2014 tarihinde kesinleştiği,

D. Uyarlama talebi ve erteleme süresi içinde kasıtlı suç işlediği ihbarı üzerine, Karşıyaka 9. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 06.11.2015 tarihli ve 2015/463 Esas, 2015/661 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 5560 sayılı Kanun'la değişik 191/1. maddesi, aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, hükmün, itiraz edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

E. Uyarlama yargılaması sonucunda, Karşıyaka 9. Asliye Ceza Mahkemesince 28.06.2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 85. maddesi gözetilerek yeniden yargılama yapılarak genel hükümlere göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ise de, 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesi;

Geçici Madde 7- (Ek: 18.6.2014-6545/85 md.)

"(1) Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinde tanımlanan suç nedeniyle yürütülen kovuşturmalarda, hakkında hâlen denetimli serbestlik veya tedavi kararı uygulananlar bakımından aynı Kanun'un 191. maddesi hükümleri çerçevesinde bu tedbirlerin uygulanmasına devam olunur.

(2) Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinde tanımlanan suç nedeniyle yürütülen kovuşturmalarda, hakkında daha önce denetimli serbestlik veya tedavi tedbiri uygulanmayan kişilerle ilgili olarak 191. madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilir.

(3) Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinde tanımlanan suç nedeniyle yürütülen kovuşturmalarda, hakkında daha önce denetimli serbestlik veya tedavi kararı verilmiş olup da bu yükümlülükleri ihlal eden kişilerin yargılanmasına devam olunur."

Şeklinde düzenlenmiştir. Görüldüğü üzere maddenin ikinci fıkrasında, "hakkında daha önce denetimli serbestlik veya tedavi tedbiri uygulanmayan kişilerle ilgili olarak" 191. madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilebileceği açıkça belirtilmiştir.

6545 sayılı Kanun’un 68. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesi yeniden düzenlenmiş olup, anılan maddenin sekizinci fıkrasında; "Bu Kanun'un;

a. 188. maddesinde tanımlanan uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti,

b.

190. maddesinde tanımlanan uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanılmasını kolaylaştırma, suçundan dolayı yapılan kovuşturma evresinde, suçun münhasıran bu madde kapsamına girdiğinin anlaşılması hâlinde, sanık hakkında bu madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilir." şeklindeki düzenleme gereğince, "uyuşturucu madde ticareti yapma" veya "uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanılmasını kolaylaştırma" suçlarından açılmış olan kamu davasında, yapılan yargılama sonucunda suçun “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçunu oluşturduğunun kabul edilmesi halinde,

5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin altıncı fıkrasında belirtilen şartlar aranmaksızın sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin yasal bir zorunluluk olduğu dikkate alındığında, somut olayda 5237 sayılı TCK'nın 191/8. maddesinin uygulanma imkanı da bulunmamaktadır.

28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesiyle 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinde yapılan değişiklikler ile yine 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddeye göre, koşullarının oluşması durumunda, "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" ve “davanın düşmesi” seçeneklerine de yer verilmesi nedeniyle, yasal değişiklik sonrası bir uyarlama işlemi yapılıp yapılmadığının araştırılması gerekmekte ise de, somut olayda, hükümlü hakkında daha önce tedavi ve denetimli serbestlik kararı verilmiş ve hükümlünün tedavi programına uymaması nedeniyle hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

Uyarlama yargılamasında verilen hükümlerin kazanılmış hak teşkil etmeyeceği de dikkate alınarak, daha önce hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanan hükümlü hakkında, uyarlama yargılaması ile 5320 sayılı Kanun' un geçici 7. maddesi hükümlerinin uygulanamayacağı ve uyarlama talebinin reddine karar verilip, koşulların oluşması halinde erteli hapis cezasının aynen infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden genel hükümlere göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi,

Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR