Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2023/388 K.2023/2826

Dairemizin, 29.06.2022 tarihli ve 2022/1137 Esas, 2022/8609 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 29.12.2022 tarihli ve KD- 2022/135061 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, "Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarihli ve 2019/16-573 Esas, 2022/119 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere... sanığın ve müdafiin yokluğunda verilen hükmün müdafiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi ve cezanın sorumlusu olan sanığa da ayrıca tebliği Tebligat Kanunu'nun 11. maddesine aykırı olmadığı gibi tam tersine hukuken geçerli ve yapılması zorunlu bir işlem olduğu, buna göre sanığın kendisine 18.04.2021 tarihinde tebliğ edilen karara karşı temyiz talebinde bulunduğu 26.04.2021 tarihli dilekçesinin öğrenme süresinde olduğu,

temyiz isteminin kabulü ile dosyanın esastan incelenmesi gerektiği, sanık hakkında kurulan mahkûmiyet kararına karşı sanığın 26.04.2021 tarihli temyiz dilekçesindeki sebeplerle sınırlı olmak üzere dosyanın esastan yapılan incelenmesinde, dosya içeriğine, yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapılmasına, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilenmesine, özleri değiştirmeksizin tartışılmasına, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırılmasına,

eylemlerin doğru olarak nitelendirilip kanunda öngörülen suç tipine uyması ve yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığının anlaşılmasına göre, temyiz dilekçesinde ileri sürülen delillerin hukuka aykırı toplandığına ve hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin nedenler yerinde görülmediğinden temyiz davasının esastan reddine karar verilmesi" gerektiğinden bahisle ret ilamının kaldırılmasına ve sanığın temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarihli ve 2019/16-573 Esas, 2022/119 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; sanığın ve müdafiinin yokluğunda verilen hükmün müdafiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu, kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerektiği, ancak burada yapılan tebliğin,

kararın içeriği hakkında bilgi sahibi olmayı ve müdafinin kusurlu davranışı ile kanun yolu başvuru süresini geçirmiş olması hâlinde eski hâle getirme imkânının bulunup bulunmadığının incelenerek koşullarının bulunması hâlinde eski hâle getirme talebinde bulunma imkânı amacı taşıdığından kanun yollarına başvuru süresinin müdafiye yapılan tebligat ile başladığı kabul edilerek yapılan incelemede. Bölge Adliye Mahkemesi kararının sanık müdafiine usulüne uygun şekilde

30.01.2021 tarihinde tebliğ edildiği, ayrıca sanığa da 18.04.2021 tarihinde tebliğ edildiği, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen on beş günlük yasal temyiz süresinden sonra 26.04.2021 tarihinde sanık tarafından temyiz edildiği, temyiz dilekçesi içeriğinden eski hale getirme talebine yönelik bir durumdan söz edilmediği anlaşıldığından, Dairemizin "temyiz isteminin reddine" ilişkin kararında hukuka aykırılık bulunmadığı ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR