Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2023/4418 K.2024/15944

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisini bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Karşıyaka

3. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.01.2016 tarihli ve 2015/437 Esas, 2016/46 Karar sayılı kararı ile sanığın esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun'un (2313 sayılı Kanun) 23 üncü maddesinin beşinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (c), (d) ve (e) bentleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunlukları uygulanmasına karar verilmiştir. B.

Karşıyaka 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.01.2016 tarihli ve 2015/437 Esas, 2016/46 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede Dairemizin 10.03.2022 tarihli ve 2021/2186 Esas, 2022/3023 Karar sayılı kararı ile.

"Yapılan arama üzerine dikili olarak ele geçirilen farklı boylardaki kenevirlerden olgunlaştıklarında elde edilecek esrar miktarı ile dosya içindeki diğer bilgi ve belgelere göre, sanığın eyleminin 2313 sayılı Yasanın 23. maddesinin 5. fıkrasının 1. cümlesinde düzenlenen esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunu mu yoksa aynı fıkranın 2. cümlesinde düzenlenen münhasıran kendi kullanımı için kenevir ekme suçunu mu oluşturduğuna ilişkin delilleri tartışma ve değerlendirme görevinin suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la 2313 sayılı Kanun'un 23. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte,

üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilip görevsizlik kararı verilmesi" Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. C. Bozma kararına uyulmakla, Karşıyaka 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.04.2022 tarihli ve 2022/328 Esas, 2022/377 Karar sayılı kararı ile mahkemenin görevsizliğine ve dosyanın görevli Karşıyaka Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. D. Karşıyaka

2. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.10.2022 tarihli ve 2022/331 Esas, 2022/440 Karar sayılı kararı ile sanığın esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ve üçüncü fıkrasının birinci cümlesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis ve 8.320,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanık lehine usuli kazanılmış hak dikkate alınmakla 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sanığın 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

hak yoksunlukları uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle. Ele geçen kenevir bitkisini kendi kullanımı için ektiğine, ticaretini yapmadığına, kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında hırsızlık suçundan yapılan soruşturmada görevlilerce sanığın ev adresine gidildiği, adli arama kararına istinaden yapılan aramada evin bahçesinde ekili halde 207 kök dişi hint kenevirinin ele geçtiği olayda; sanığın savunmalarında ele geçen kenevir bitkilerini kendi kullanımı için diktiğini beyan ettiği, 15.06.2015 tarihli kenevir tespit ve teşhis tutanağı, ev arama tutanağı, olay tespit ve yakalama tutanağı ile ele geçen kenevir bitkilerinin kök sayısı itibarıyla sanığın esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçundan mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanığın adli sicil kaydındaki Karşıyaka

5. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.02.2015 tarihli ve 2014/478 Esas, 2015/47 Karar sayılı kararı ile genel güvenliği kasten tehlikeye sokma suçundan 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, bu cezanın da 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca adli para cezasına çevrilmesine karar verildiği, kararın 06.04.2015 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla, İlk Derece Mahkemesi tarafından tekerrür hükümleri uygulanmaksızın sanık hakkında eksik ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, Mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiş; aşağıdaki husus dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

İlk Derece Mahkemesi tarafından sanık hakkında kurulan hükümde netice ceza belirlenirken, 15.08.2017 tarihli, 694 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 10 uncu maddesiyle, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesine eklenen para cezasının, dava dosyasına konu suç tarihinden sonra yürürlüğe girmesi ve 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca suç tarihi itibarıyla sanık lehine olan önceki düzenlemeye göre sadece hapis cezasına hükmedilmesi gerekirken adli para cezasına da hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğu değerlendirilmiş; ancak bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.10.2022 tarihli ve 2022/331 Esas, 2022/440 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün.