Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2023/5351 K.2023/3715

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Osmaniye Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.03.2014 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin birinci fıkrası ile dördüncü fıkrası ve 53 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.10.2014 tarihli ve 2014/147 Esas, 2014/332 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, değişen suç vasfına göre kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 6545 sayılı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin 2 nci fıkrası çerçevesinde suç tarihi itibarıyla lehine olan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası,

5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi uyarınca takdir edilen 10 ay hapis cezasına dair hükmün açıklanmasının geri bırakılması ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir. Kararın 31.10.2014 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı için dosya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderilmiştir.

3. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Osmaniye Ağır 1. Ceza Mahkemesinin, 19.11.2015 tarihli ve 2015/258 Esas, 2015/398 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin onbirinci fıkrası uyarınca hüküm açıklanarak, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, aynı Kanun'un 62 inci, 53 üncü maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılması ile hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.

4. Kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 02.06.2022 tarihli 2019/8920 Esas, 2022/7232 Karar sayılı kararı ile, gerekçesiz hüküm kurulmuş olması, madde kullanıcısı olup olmadığının tespiti bakımından sanıktan alınan örneklere dair tetkik sonucunun dosyada bulunmaması, sanık hakkında 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrası ve aynı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından araştırma yapılmaması,

sanığın hukuki durumunun basit yargılama usulü ve 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin uygulanması ile ilgili olarak sanığın hukuki durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması, gerekçesiyle 19.11.2015 tarihli hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

5. Bozmaya uyularak, Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.10.2022 tarihli ve 2022/431 Esas, 2022/391 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci ve 53 üncü maddesi ile basit yargılama usulü uygulandığından 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasının son cümlesi kapsamında 7 ay 15 gün hapis cezası ile hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

6. Karara sanık tarafından itiraz edilmesi üzerine, dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.01.2023 tarihli ve 2022/554 Esas, 2023/47 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci ve 53 üncü maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

7. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özetle; usul ve yasaya uygun hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; kararı kabul etmediklerine, müvekkilinin atılı suçu işlemediğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, hapis cezasının kaldırılarak beraat kararı verilmesini talep ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'in uyuşturucu kullandığını kabul etmesi, araçtan uyuşturucu atılması, sanık ...'in aracın şoför koltuğunda bulunup kolluk görevlilerini görmesi üzerine kaçması itibariyle uyuşturucudan haberinin olduğunun anlaşılması, bulunan uyuşturucu maddenin kullanım sınırlarında olması, sanığın idrar raporuna göre eroin kullandığının anlaşılması bir bütün olarak değerlendirildiğinde, sanık ... ve dava dışı sanıkların uyuşturucu maddeyi satacaklarının sübuta ermediği, ancak her üçünün bulunan uyuşturucudan sorumlu olup kullanmak amacıyla bulundurduklarının değerlendirildiği,

5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin sekizinci fıkrasına göre uyuşturucu madde ticareti suçundan açılan davalarda eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu kapsamında kaldığının değerlendirilmesi halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verileceği, bu kapsamda sanığın cezasının açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ve 1 yıl süreyle tedavi ve denetimli serbestlik kararı verildiği, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri süresi içerisinde yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar etmesi halinde hükmün açıklanacağı hususunun sanığa ihtar

edildiği fakat sanığın yükümlülüklerine uymamakta ısrar ettiği, bu kapsamda hükmün açıklanma şartlarının oluştuğu, basit yargılama usulünün uygulandığı, karara itiraz etmiş olması ve bu sebeple duruşma açılarak yargılama yapıldığından sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde düzenlenen 1/4 oranındaki indirim uygulanmaksızın açıklanması geriye bırakılan hükmün aynen açıklanmasına karar verildiği, gerekçesiyle sanık hakkında atılı suçtan hüküm açıklanarak mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

Denetimli serbestlik tedbiri kararının infazına başlanması için Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından çıkarılan çağrı yazısını alan sanığın denetime başladığı ve tedavisini tamamladığı, 22.06.2015 tarihli seminere katılmaması nedeniyle uyarılmasının ardından başvurduğu ancak; 06.07.2015 tarihli seminere katılmadığından bahisle mazereti kabul edilmeyerek ikinci bir uyarı yapılmaksızın dosyasının kapatıldığı anlaşılmakla, olayda ısrar şartı gerçekleşmediğinden denetimli serbestlik tedbiri kararının infazının devamına karar vermek gerektiği gözetilmeyerek mahkûmiyet kararı verilmesi, hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.01.2023 tarihli ve 2022/554 Esas, 2023/47 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,