Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2023/6801 K.2025/9450

Sanık hakkında kurulan hükmün, yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

Dairemizin bozma kararı üzerine, Adana 8. Ağır Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; 1. Suçun unsurlarının oluşmadığına, 2. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, 3. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına 4 .Eksik inceleme yapıldığına, sanıkda özel kast bulunmadığına, İlişkindir.

III. GEREKÇE

Bozmaya uyulduğu, İlk Derece Mahkemesinin, 20.09.2017 tarihli olaya ilişkin suçun vasfı ile sübutuna, delillerin değerlendirilmesine ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin 20.09.2017 tarihli olaya ilişkin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş; hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilen dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Sanığın 20.09.2017 tarihli uyuşturucu madde ticareti eylemi sabit ise de; 28.08.2017 tarihli olayda sanığın, hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan işlem yapılan ...'e uyuşturucu madde vermediğini savunması, ...'inde soruşturma aşamasındaki müdafiisiz beyanından kovuşturma aşamasında dönerek suça konu maddeyi başka birinden aldığını beyan etmesi karşısında; 28.08.2017 tarihli fiziki takip tutanağını tanzim eden tutanak tanıklarının tanık sıfatıyla dinlendikten sonra dosyadaki tüm delillerin birlikte değerlendirilip, sonucuna göre sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma sonucu hüküm kurulması, hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR