Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2023/7180 K.2023/4326

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Isparta 6. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 22.10.2015 tarihli ve 2015/971 Esas, 2015/1348 Karar sayılı kararı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun ( 5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrasıı ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezası ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

B. Isparta 6. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 22.10.2015 tarihli ve 2015/971 Esas, 2015/1348 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 15.02.2022 tarihli 2019/7908 Esas, 2022/1487 Karar sayılı kararı ile sanık hakkındaki mahkûmiyet hükmünün dosya içerisinde ekspertiz raporunun bulunmaması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

C. Bozma sonrası yapılan yargılama ile Isparta 6. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 06.01.2023 tarihli ve 2022/244 Esas, 2023/21 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca takdiren ve teşdiden 2 yıl 6 ay hapis cezasına, hak yoksunluğuna ve mükerrerliğe karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; savunması alınmadan gıyabında karar verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçu nedeni ile hakkında ayrı soruşturma yapılan ...'ın evine gelip bir süre sonra ayrılan sanığın üst aramasında uyuşturucu maddenin ele geçtiği, sanığın uyuşturucu madde kullandığını kabul ettiği böylece hakkında kullanmak amacı ile uyuşturucu madde bulundurmak ve kullanmak suçundan soruşturma yapılıp 27.01.2015 tarihli karar ile haklarında kamu davasının açılmasının ertelenmesine, bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve tedaviye tabi tutulmalarına karar verildiği,

2015/394 DS sayılı dosyada sanık ... 'ın 02.04.2015 tarihinde Isparta Devlet Hastenesinde idrar numunesi vermeyi reddederek yükümlülüğünü ihlal ettiği, 15.04.2015 tarihli uyarı yapıldıktan sonra da 28.04.2015 tarihinde de yine Isparta Devlet Hastenesinde idrar numunesi vermeyi reddederek yükümlülüğünü ikinci kez ihlal ettiği, bu şekilde yükümlülüğüne uymamakta ısrar ettiği sabit olmakla açılan kamu davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilmiş ise de Yargıtay 10. Ceza Dairesi'nin 15.02.2022 tarihli ilamı ile bozma kararı verilmiş, bozma sonrası yapılan yargılama ile sanığın geçmişi,

amaç ve saiki ile suç kastının yoğunluğu dikkate alınarak takdiren alt sınırdan ayrılmak suretiyle mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

A. Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi ve aynı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup;

sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemişse, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması,

dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkacağı; bu kapsamda, UYAP kayıtları üzerinde yapılan incelemede, sanığın 24.02.2013 tarihinde işlemiş olduğu eylem nedeniyle Isparta 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.11.2014 gün, 2014/403 Esas ve 2014/381 sayılı kararıyla tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine hükmedildiği,

kararın 04.12.2014 tarihinde kesinleştiği, sanığın yükümlülük ihlali nedeniyle denetim dosyasının bila infaz kapatılarak Isparta 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.02.2015 gün, 2014/748 Esas ve 2015/85 Karar sayılı dosyası ile sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği,

kararın 25.02.2015 tarihinde kesinleştiği, sanığın yine denetim yükümlülüklerine uymaması ile hüküm açıklanarak Isparta 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.10.2015 tarih, 2015/663 Esas ve 2015/645 Karar sayılı kararı ile mahkûmiyet kararı verildiği ve kararın 26.10.2015 tarihinde kesinleştiği görülmekle,

sanığın 09.12.2014 tarihinde kullanmak için tekrar uyuşturucu madde bulundurarak 24.02.2013 tarihli tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararını ihlal etmesi ve bu nedenle yargılama konusu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca davanın düşmesine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde karar verilmesi,

B. Sanığın tekerrüre esas alınan Isparta 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.12.2013 tarihli, 2013/547 Esas, 2013/796 Karar sayılı ilamının UYAP üzerinden yapılan incelemesinde; suç tarihinin 26.09.2013 olduğu, fiili işlediği sırada sanığın onsekiz yaşından küçük olduğu; 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin beşinci fıkrasındaki "Fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümleri uygulanmaz. " hüküm uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi, nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR