Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2023/7770 K.2023/5812

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Hani Asliye Ceza Mahkemesinin 12.07.2011 tarihli ve 2011/40 Esas, 2012/40 Karar sayılı kararı ile sanığın kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun'un (2313 sayılı Kanun) 23 üncü maddesinin beşinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca takdir edilen 1 yıl 15 gün hapis cezasının hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Karar 11.09.2012 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmiştir.

B. Sanığın denetim süresi içinde 07.02.2013 tarihinde işlediği "Kullanmak için Uyuşturucu veya Uyarıcı Madde Satın Almak, Kabul Etmek, Bulundurmak ve Kullanmak" suçundan mahkûmiyet kararı verilerek ihbarda bulunulması üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Hani Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.12.2013 tarihli ve 2013/93 Esas, 2013/150 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin on birinci fıkrası uyarınca hüküm açıklanarak, sanık hakkında kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca takdir edilen 1 yıl 15 gün hapis cezasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

C. Hani Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.12.2013 tarihli ve 2013/93 Esas, 2013/150 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 20.03.2018 tarihli ve 2016/312 Esas, 2018/2770 Karar sayılı kararı ile;

"Sanık hakkında Mahkemece 12.07.2012 tarih 2011/40 esas ve 2012/40 karar sayılı ilam ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ve bu kararın 11.09.2012 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içinde sanığın işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle sanık hakkında İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesi'nce 10.05.2013 tarih 2013/234 esas ve 2013/155 sayılı karar ile “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçundan 1 yıl hapis cezası ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilerek incelemeye konu olan dosyaya hükmün açıklanması yönünden değerlendirilmek üzere ihbarda

bulunulduğu ve ihbar üzerine Mahkemece hükmün açıklanmasına karar verilmiş ise de, 6545 sayılı Yasa'nın 85. maddesi ile 5320 sayılı Yasa'ya eklenen geçici 7/2. maddesinde ''Bu kanun yürürlüğe girdiği tarih itibariyle Türk Ceza Kanunu'nun 191'inci maddesinde tanımlanan suç nedeniyle yürütülen kovuşturmalarda, hakkında daha önce denetimli serbestlik veya tedavi tedbiri uygulanmayan kişilerle ilgili olarak 191'inci madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilir.'' hükmü getirildiğinden

mahkûmiyet kararı verilmeden önce doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olması nedeniyle, denetim süresi içinde işlendiği bildirilen bu suça ilişkin hükümle ilgili olarak uyarlama yapılıp hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerekmekte olup, denetim süresinde suç işlenmediği ve yükümlülüklere uyduğu taktirde davanın düşmesine hükmolunması ihtimali bulunduğundan, uyarlamaya tabi bu mahkûmiyetin hükmün açıklanmasını gerektirir nitelikte olmadığının kabulünde zorunluluk bulunması..."

Nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

D. Bozma üzerine Hani Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.05.2018 tarihli ve 2018/93 Esas, 2018/143 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

E. Sanığın denetim süresi içinde 07.12.2016 tarihinde işlediği "Pek Az Sayıda Mermi Bulundurma veya Taşıma" suçundan mahkûmiyet kararı verilerek ihbarda bulunulması üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Hani Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.07.2021 tarihli ve 2021/33 Esas, 2021/224 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin on birinci fıkrası uyarınca hüküm açıklanarak, sanık hakkında kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca takdir edilen 1 yıl 15 gün hapis cezasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; 1. Hakkında 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanması gerektiğine, 2. Beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde tarla içinde ve çevresinde yapılan incelemede tarlada yer yer kenevir bitkisi ekili olduğu, kenevir bitkilerinin boylarının 20-80 cm arasında değiştiğini, kenevir bitkilerinin bakımının yapılmış ve sulanmış olduğu, tarlada ayrıca su motoru ve su hortumlarının olduğu, 728 m2 büyüklüğündeki tarla içinde ekili olan kenevir bitkileri tek tek kökünün sökülerek sayıldığında 2.000 bin kök kenevir bitkisinin olduğunun tespit edildiği olayda; her ne kadar sanık kovuşturma evresinde alınan savunmasında üzerine atılı suçu kabul etmediğini, tarlaya domates ve biber ektiğini, suça konu bitkilerin tarlaya ektiği domates ve biberlerin arasından çıktığını, bu bitkilerin esrar elde edilen hint keneviri

olduğunu bilmediğini belirtmiş ise de, sanığın soruşturma evresinde savcı huzurunda alınan beyanında suçu kabul ettiğine yönelik samimi ikrarı ve tanık beyanı da dikkate alındığında, sanığın üzerine atılı esrar elde etmek amacıyla hint keneviri ekmek suçunu işlediğinin sabit olduğu gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanması ile ilgili olarak, 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişikliklerin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Hani Asliye Ceza Mahkemesinin, 07/07/2021 tarihli ve 2021/33 Esas, 2021/224 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle, hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,