Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2023/7999 K.2024/511

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin, hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Aydın 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.12.2015 tarihli ve 2015/665 Esas, 2015/765 Karar sayılı kararı ile sanığın münhasıran esrar elde etmek amacıyla kenevir ekmek suçundan, 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun'un (2313 sayılı Kanun) 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının ikinci cümlesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

B. Aydın 4. Asliye Ceza Mahkemesi kararının, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 10.03.2022 tarihli ve 2021/717 Esas, 2022/3034 Karar sayılı kararı ile;

"Yapılan arama üzerine sanığın evinin bahçesinde dikili olarak ele geçirilen boyları 75-200 cm arası değişen 53 kök kenevirden olgunlaştıklarında elde edilecek esrar miktarı ile dosya içerisindeki diğer bilgi ve belgelere göre,

sanığın eyleminin 2313 sayılı Yasanın 23. maddesinin 5. fıkrasının 1. cümlesinde düzenlenen esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunu mu yoksa aynı fıkranın 2. cümlesinde düzenlenen münhasıran kendi kullanımı için kenevir ekme suçunu mu oluşturduğuna ilişkin delilleri tartışma ve değerlendirme görevinin suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la 2313 sayılı Kanun'un 23. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte, üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilip görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla hüküm kurulması" gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

C. Aydın 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.02.2023 tarihli ve 2022/407 Esas, 2023/50 Karar sayılı kararı ile sanığın esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi ve 58 inci maddesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son cümlesi uyarınca yeniden verilen hükmün, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamayacağı gözetilerek sanığın 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanığın temyiz sebepleri özetle

Keneviri kendi kullanımı için ektiğine, verilen cezanın haksız ve ağır olduğuna, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

B. Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle

Hükme karşı yalnız sanık tarafından yasa yoluna başvurulduğu, 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son cümlesi gereğince sonradan verilecek hüküm, ilk hükümle belirlenen cezadan daha ağır olamayacağından sanığın sonuç olarak ilk hükümle belirlenen 10 ay hapis cezası ile cezalandırılması gerekirken, 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın ikametinde yapılan aramada toplam 53 kök kenevir ele geçirildiğine ilişkin 07.07.2015 tarihli tutanak, sanık savunmaları ve tüm dosya kapsamına göre; ele geçirilen kenevirin kullanım sınırının üstünde kaldığı değerlendirilerek, sanığın esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunu işlediği anlaşıldığından eylemine uyan 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca cezalandırılmasına, takdiri indirim hükümlerinin uygulanmasına ve adli sicil kaydında tekerrüre esas oluşturan sabıkası bulunduğundan sanık hakkında hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, Cumhuriyet savcısı ile sanığın aşağıdaki belirtilen husus dışındaki temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Bozma öncesi sanık hakkında kurulan hükümde aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle verilen cezanın önceki cezadan daha ağır olamayacağı hususunun 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son cümlesi

uyarınca kazanılmış hak teşkil ettiğinin gözetilmemesinin hukuka aykırı olduğu değerlendirilmiş, ancak bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR