Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2023/8286 K.2024/19007

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle; 1. Dosya kapsamına göre sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine, 2. Eksik inceleme yapıldığına, 3. Beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Bozma sonrası yapılan yargılamada; sanığın aşamalardaki çelişkili beyanları ile aynı olay sebebiyle Uşak 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.03.2013 tarihli ve 2012/51 Esas, 2013/69 Karar sayılı ilamıyla haklarındaki mahkûmiyet hükümleri kesinleşen ... ve ...'in kendi dosyalarındaki beyanları, suç tarihinde bir araya gelmiş olmaları ve sanığın diğer dosya sanığı ... ile iletişimde olduğunun bilirkişi raporuyla sabit olması hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın üzerine atılı uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediği sabit olduğu halde mahkûmiyeti yerine, yazılı şekilde beraatine karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR