Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2023/9420 K.2023/9640

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Mersin 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.12.2012 tarih ve 2012/490 Esas, 2012/765 Karar sayılı kararı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 765 sayılı Türk Ceza Kanun'un (765 sayılı Kanun) 102 nci ve devamı maddeleri ile 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmiştir. Karar temyiz edilmeksizin 30.01.2013 tarihinde kesinleşmiştir.

B. Mersin 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.12.2012 tarih ve 2012/490 Esas, 2012/765 Karar sayılı kararının Mersin Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından kanun yararına bozma talebinde bulunulması üzerine Dairemizin 24.05.2016 tarih ve 2016/1610 Karar sayılı ilamıyla.

"5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9. maddesinin 4. fıkrasında öngörülen, "Kesin hükümle sonuçlanmış olan davalarda, sonradan yürürlüğe giren bir kanunla ilgili olarak lehe hükmün belirlenmesi ve uygulanması amacıyla yapılan yargılama bakımından dava zamanaşımına ilişkin hükümler uygulanmaz" hükmü gözetilmeden, bozma sonrası uyarlama konusunda bir karar verilmesi gerekirken, hükümlü hakkındaki kesinleşmiş hükümle ilgili kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine hükmolunmasının yasaya aykırı olması" gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

C. Bozma sonrası yapılan yargılama ile Mersin 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.02.2017 tarih ve 2016/600 Esas, 2017/147 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 6545 sayılı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrası çerçevesinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci ve sekizinci fıkraları uyarınca 2 yıl hapis cezasına dair hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Karar 24.05.2017 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmiştir.

D. Sanığın denetim süresi içinde 19.02.2018 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Ünye 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 23.03.2021 tarihli ve 2020/517 Esas, 2021/166 Karar sayılı mahkûmiyet kararının kesinleştiğinin ihbar olunması üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Mersin 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.09.2022 tarihli ve 2022/487 Esas, 2022/729 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin onbirinci fıkrası uyarınca hüküm açıklanarak, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılması ile hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık, 16.09.2022 tarihli dilekçesi ile temyiz talebinde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR (İLK DERECE MAHKEMESİNİN KABULÜ)

"Olay tarihinde saat 19.45 sıralarında Siteler Mahallesi Otoban Köprüsü civarında sanık ...'in durumundan şüphelenilmesi üzerine emniyet güçlerince yapılan üst aramasında pantolonunun cebinden esrar maddesi ele geçirildiği, böylece sanığın üzerine atılı suçu işlediği" gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiş ve hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR