Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2024/7335 K.2024/25256

Sanık hakkında kurulan hükmün, yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: A. Şanlıurfa 7. Ağır Ceza Mahkemesince, sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir. B.

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle. 1. Sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediğine dair delil bulunmadığına, 2. Gerek üzerinde gerekse hanede ele geçirilen maddelerin kullanım kriterleri dahilinde olduğuna, 3. Elde edilen ve emanete alınan delillerin hukuka aykırı bir şekilde elde edildiğine, 4. Sanığın eyleminin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğuna, 5. Gerekçeli karar hakkının ihlal edildiğine, 6. Hukuka aykırı deliller ile adil yargılanma hakkının ihlal edilerek sanık hakkında mahkûmiyet kararı verildiğine, İlişkindir.

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfı ile sübutuna, delillerin değerlendirilmesine, 5237 sayılı TCK'nın 188/4-a. maddesinin uygulanmasına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı, hükme esas alınan delillerin hukuka uygun şekilde elde edildiği anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilenler dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

1. Sanığın savunmasında uyuşturucu maddeyi aldığını teşhis etmek suretiyle beyan ettiğir hakkında ayrı soruşturma yürütüldüğü, ancak soruşturmanın akıbetinin araştırılmadığı ve sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 192/3. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunda değerlendirme yapılmadığının anlaşılması karşısında; hakkındaki soruşturmanın akıbetinin araştırılması, dava açılması ve sorgusunun yapılması halinde bu dava ile birleştirilmesi, dava açılmaması halinde soruşturma dosyasının denetime imkan verecek şekilde dosya içerisine alınarak,

sonucuna göre sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 192/3. maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi, 2. Sanık hakkında hükmolunan gün para cezasının, 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı belirlenecek adli para cezası miktarı ile çarpılması suretiyle adli para cezası miktarı gösterilmeden,

hüküm fıkrasında adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin kısımdan sonra gelmek üzere "SONUÇ OLARAK SANIĞIN 12 YIL 6 AY HAPİS VE 25.000 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA" ibaresinin yazılarak 5271 sayılı CMK’nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

3. Adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin kısmında taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına ibaresi yerine adli para cezasının ödenmemesi halinde 5275 sayılı Kanun'un 106/3-11 maddesi uyarınca işlem yapılacağının sanığa ihtarına karar verilmesi suretiyle 5237 sayılı TCK'nın 52/4-son maddesine aykırı davranılması hukuka aykırı görülmüştür.