Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2024/818 K.2024/16462

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Adana 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.11.2015 tarihli ve 2015/1255 Esas, 2015/1380 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Dairemizin 02.11.2022 tarihli ve 2020/11203 Esas, 2022/11104 Karar sayılı bozma kararı sonrası yapılan yargılama ile Adana 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.07.2023 tarihli ve 2022/767 Esas, 2023/456 Karar sayılı kararı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 58 inci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; sanık 12.07.2023 tarihli dilekçe ile temyiz talebinde bulunmuştur.

III. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde; bozmaya uyulmasına karar verildiği ancak;

Sanık hakkında, daha önce işlediği aynı suçtan dolayı verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ihlal nedeniyle kaldırılarak iddianame ile kamu davası açıldığından bahisle, temyize konu 10.06.2015 tarihli bu suç nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca doğrudan kamu davası açıldığı,

Sanığın daha önce işlediği 24.11.2014 tarihli eylemi nedeniyle 01.12.2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilerek 21.05.2015 tarihli iddianame ile kamu davası açıldığı, sanığın mahkûmiyetine ilişkin kararın Dairemizin 28.03.2022 tarihli ve 2019/8268 Esas, 2022/3780 Karar sayılı kararı ile bozulduğu, bozma kararına uyularak sanık hakkında açılan kamu davasının, 01.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmemesi nedeniyle kovuşturma şartları oluşmadığından Adana 23. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.04.2022 tarihli ve 2022/326 Esas, 2022/283 Karar sayılı kararı ile durmasına karar verildiği, kararın 09.06.2022 tarihinde kesinleştiği anlaşıldığından,

Bu kapsamda 24.11.2014 tarihli eyleme ilişkin verilen 01.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği, temyize konu 10.06.2015 tarihli eylemin de kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden işlenmiş olduğu, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin

altıncı fıkrası uyarınca doğrudan kamu davası açma koşullarının oluşmadığı, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşinceye kadar işlenen eylemlerin tek suç olarak kabulü gerekeceğinden, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere kamu davasının durmasına ve 24.11.2014 tarihli eylemle birlikte değerlendirilmek üzere dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR