Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2025/2888 K.2025/6831

Sanık hakkında kurulan hükmün, yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesince, sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir. B. B. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle. 1. Suçun unsurlarının oluşmadığına, 2. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, 3. Eylemin teşebbüs aşamasında kaldığına, 4. Sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine, 5. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına, 6. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, İlişkindir.

III. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfı ile sübutuna, delillerin değerlendirilmesine, sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmamasına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş; hükümde açıklanan gerekçeler tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak aşağıda belirtilen husus dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Sanık hakkında, ikinci kez tekerrür hükümleri uygulanırken Şanlıurfa 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.08.2022 tarihli ve 2022/1015 Esas, 2022/1145 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h maddesi uyarınca hükmolunan 4 yıl 2 ay hapis cezasına ilişkin hüküm yerine. Şanlıurfa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.09.2021 tarihli ek kararı ile; ilk kez tekerrüre esas alınan Şalıurfa

7. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.03.2020 tarihli ve 2019/705 Esas, 2020/244 sayılı ilamı ile verilen 1500 TL adli para cezasının kesin nitelikte olması nedeni ile Mahkemenin 30.06.2021 tarihli ve 2021/690 Esas, 2021/912 Karar sayılı ilamındaki tekerrür hükümlerinin kaldırılmasına karar verilen ilamın esas alınmasının, Kanuna aykırı olduğu değerlendirilmiş; bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümününde açıklanan nedenle, sanık ve müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 303. maddesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmünün, Sanık hakkında ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulanmasına ilişkin bölümünün çıkarılarak yerine, “ Şalıurfa

5. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.08.2022 tarihli ve 2022/1015 Esas, 2022/1145 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h maddesi uyarınca hükmolunan 4 yıl 2 ay hapis cezası nedeniyle, sanık hakkında hükmolunan cezanın TCK'nın 58. maddesinin 6 ve 7. fıkraları gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına;

ancak sanığın kazanılmış hakkı nedeniyle infaz sırasında tekerrüre esas alınan ceza miktarının 3 ay 22 gün hapis cezası olarak dikkate alınmasına" ” ibaresinin eklenilmesi suretiyle, İlk Derece Mahkemesi hükmündeki hukuka aykırılığın DÜZELTİLEREK, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliği ile TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Şanlıurfa