Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2025/991 K.2026/1406

Bursa 37. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile hükümlü hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1. maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 58. maddesi uyarınca cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin 27.09.2023 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 20.01.2025 tarihli ve 2024/24806 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.02.2025 tarihli ve KYB - 2025/11043 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.02.2025 tarihli ve KYB - 2025/11043 sayılı kanun yararına bozma isteminin; " Yargıtay

10. Ceza Dairesinin 14/06/2022 tarihli ve 2020/9260 esas, 2022/7808 sayılı kararında; ''Sanığın, hakkında adli veya önleme arama kararı bulunmadığı halde, uyuşturucu maddeleri kendi rızasıyla teslim ederek suçunun ortaya çıkmasına hizmet ve yardımda bulunması nedeniyle hakkında TCK'nın 192/3. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,'' şeklinde yer alan açıklamalara göre.

Haklarında adli veya önleme arama kararı bulunmayan sanıktan şüphelenilmesi üzerine, üzerinde herhangi bir suç unsuru bulunup bulunmadığı sorulduğunda, beyaz şeffaf poşet içerisinde bulunan kriminal rapora göre uyuşturucu olduğu tespit edilen maddeyi emniyet personeline kendi rızasıyla teslim ettiğinin anlaşılması karşısında; hakkında arama kararı bulunmayan sanığın üzerinde suç unsuru bulunmadığı,

teknik yöntemlerle saptanmış bir tespitte de bulunulmadığı halde, sanığın kendisinin uyuşturucu madde bulundurduğunu belirtip rızasıyla teslim ederek suçunun ortaya çıkmasına hizmet ve yardımda bulunması nedeniyle, hakkında etkin pişmanlık hükmünü düzenleyen 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 192/3. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 07.11.2022 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 14.12.2022 tarihli ve 2022/133115 Soruşturma, 2022/42816 Esas, 2022/29623 sayılı iddianamesi ile Bursa 37. Asliye Ceza Mahkemesine, TCK'nın 191/6. maddesi uyarınca doğrudan kamu davası açıldığı, B. Yapılan yargılama sonucunda, Bursa

37. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 19.09.2023 tarihli ve 2022/891 Esas, 2023/569 Karar sayılı kararı ile, sanığın, TCK'nın 191/1. maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 58/6. maddesi uyarınca cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği, hükmün istinaf edilmeksizin kesinleştiği, Anlaşılmıştır. C.

Dosya kapsamına göre. 07.11.2022 tarihinde, güvenlik güçlerince, durumundan şüphelenilerek sanığın durdurulduğu, kaba üst yoklaması sırasında, sanığın cebinden çıkardığı uyuşturucu maddeyi güvenlik güçlerine teslim ettiği, 18.06.2020 tarihinde yürürlüğe giren ve suç tarihinde yürürlükte bulunan 7245 sayılı Çarşı ve Mahalle Bekçileri Kanunu'nun 7. maddesi kapsamında, çarşı ve mahalle bekçilerinin, durdurma, kimlik sorma ve yeterli şüphe bulunması halinde kaba üst yoklaması yapma; sekizinci maddesi uyarınca şüphelileri yakalama ve delilleri muhafaza altına alma yetkileri bulunduğu,

somut olayda yeterli şüphenin oluştuğu, kaba üst yoklaması ile suça konu uyuşturucu maddenin ele geçirilmesinin mümkün olması karşısında, etkin pişmanlık hükmünün uygulanma koşullarının bulunmadığı anlaşıldığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR