Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2008/7222 K.2009/15747

Davacı, sigortalı babasından dolayı ölüm sigortası kolundan aylık almakta iken evlenmesini kuruma bildirmemesi nedeniyle 15.05.1983-24.03.2006 tarihleri arasında yersiz ödenen 1.871,71 YTL’nin ödeme tarihlerinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın 68/I-C-a maddesi aylık bağlanma koşulları yönünden "evli olmayan, evli olmakla beraber sonradan boşanan veya dul kalan, Sosyal Sigortaya, ... Sandıklarına tabi bir işte çalışmayan, buralardan gelir veya aylık almayan kız çocuklarına” aylık bağlanması olanağı öngörürken; aynı maddenin (VI) numaralı bendi, kız çocuklarına bağlanan aylığın kesilme nedeni olarak “çalışma ve evlenme” halini kabul etmekteyken.

4958 sayılı Yasanın 06.08.2003 tarihi itibariyle yürürlüğe giren 35. maddesiyle, söz konusu (VI) numaralı bende “buralardan gelir veya aylık almaya” ibaresi eklenerek böylelikle “Sosyal Sigortadan, ... Sandıklarından aylık veya gelir almaya başlama” olgusu, hak sahibi kız çocuklarına bağlanan aylığın kesilme nedeni olarak benimsenmiştir.

Somut olayda, davalının vefat eden sigortalı babasından dolayı ölüm sigortası kolundan aylık almakta iken, evlenmesi nedeniyle 15.05.1983-24.03.2006 döneminde yersiz ödenen 1.871,71 TL/YTL’nin davalıdan tahsiline ilişkin mahkemenin kabulü yerinde ise de; dava dilekçesindeki talep ve yargılama sırasında davalının kabul beyanı doğrultusunda aylıkların ödeme tarihlerinden işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsiline hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde dava tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.