KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2010/10910 E., 2012/1465 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Şubat 2012
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi
Karar Metni
255 kelime·1 dk okuma
Dava, iş kazası sonucu yaralanan sigortalıya yapılan tedavi gideri ve ödenen geçici işgöremezlik ödeneğinin 506 sayılı Yasanın 26. maddesi uyarınca rücuan tazmini istemine ilişkin olup, dava dilekçesinde, davalı şirketin iş kazasının oluşumunda %70 kusurlu olduğunun iş müfettişince belirlenmesi nedeniyle, toplam Kurum zararı olan 1.503,42 TL'nin %70 kusur karşılığı olan 1.052,40 TL’nin tahsiline karar verilmesi talep edilmiştir.
Mahkemece, alınan kusur raporu doğrultusunda davalı şirketin %70 kusurlu olduğunun belirlenmesi üzerine davanın kabulüyle, 1.052,40 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; 20.10.2009 günlü karar, davalı .... vekili tarafından temyiz edilmiştir.
21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2009 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1.400,00 TL olarak değiştirmiştir.
Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde temyiz (kesinlik) sınırının alacağın tamamı gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.
Somut olayda yerel mahkemece hüküm altına alınan, 1.052,40 TL alacak tutarı, yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna başvurulması hükmolunan miktar itibariyle mümkün değildir.
Hal böyle olunca, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibariyle kesinliği nedeniyle reddi gerekir.
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2010/10910, K. 2012/1465, 6 Şubat 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama