KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2010/17196 E., 2012/5849 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Mart 2012
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
Karar Metni
279 kelime·1 dk okuma
Dava, iş kazası sonucu sürekli işgöremezlik durumuna giren sigortalıya ödenen geçici işgöremezlik ödeneğinin 506 sayılı Yasanın 26 ve 87.maddeleri uyarınca rücuan tazmini istemine ilişkin olup, dava dilekçesinde 3.950,14 TL’nin tahsiline karar verilmesi talep edilmiştir.
Mahkemece, davanın kısmen kabulüyle, 2.765,10 TL’nin davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.
Hükmün, davacı ... ve davalılardan ...avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
1-Davacı ...'nın temyiz itirazları yönünden;
21.07.2004 gün ve .... sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2010 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1.430 TL olarak değiştirmiştir.
Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde temyiz (kesinlik) sınırının alacağın tamamı gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.
Somut olayda, yerel mahkemece, reddedilen 1.185,04 TL alacak tutarı, yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna baş vurulması miktar itibariyle mümkün değildir.
Hal böyle olunca, davacı Kurumun temyiz dilekçesinin Reddine gerekir.
2-Davalı .... temyiz itirazlarına gelince;
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2010/17196, K. 2012/5849, 26 Mart 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama