Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2010/8968 K.2012/546

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve ....... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davalılardan işveren nezdindeki 01.07.1996 – 31.07.1996 ve 04.08.1997–31.10.2001 tarihleri arasında bir kısım çalışmaları diğer davalı Kuruma süresinde bildirilmiş olan davacı, 1996 yılından 15.05.2005 tarihine kadar kesintisiz çalıştığı iddiasıyla, davalı Kuruma bildirilmeyen sürelerin tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, “işçilik alacakları davasının sonucunda verilen kararın... davacı yönünden kesin hüküm oluşturduğu” gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Öncelikle belirtilmelidir ki; kesin hüküm kamu düzenine ilişkin olup, istek olmasa bile yargılamanın her aşamasında mahkemece re’sen gözetilmesi gerekli, olumsuz dava koşullarındandır. 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 237’nci maddesi hükmüne göre her iki davanın taraflarının konusunun ve dava sebebinin aynı olması halinde kesin hükmün koşullarının oluştuğunun kabulü gerekir. Hükmün gerekçesinde bahsedile.....26.06.2007 gün 212 / 160 sayılı kararı davacı ile davalılardan işveren arasındaki işçilik alacağı davası olup, ne tarafları, ne konusu ne de dava sebebinin aynı olmadığı açıktır.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun geçici 7/1’inci maddesi uyarınca uygulama alanı bulan mülga 506 sayılı Kanunun 79’uncu maddesidir. Bu tür sigortalı hizmetlerin saptanmasına ilişkin davalar kamu düzeni ile ilgili olup, resmi belge ve yazılı delil esas ise de; ispatı için özel bir usul öngörülmemiştir. Bu kapsamda; işverenle sigortalı arasındaki işçilik alacaklarının tahsiline ilişkin davada verilmiş ve kesinleşmiş karar hizmet tespiti davasında güçlü delil mahiyetinde olup; aksi ancak eşdeğer delille ispat edilebilir.

Davaya konu somut olayda; Yargıtay 9. Hukuk Dairesi’nin 06.12.2007 gün 35036 / 37199 sayılı ilamı ile onanan........26.06.2007 gün 212/160 sayılı kararında davacının 01.07.1996–31.10.2001 tarihleri arasında mevcut bildirimleri kadar çalıştığı kabul edilerek işçilik alacakları hüküm altına alındığı gibi, gerek ücret bordroları ve gerekse soyut nitelikteki tanık anlatımları ile davacının iddiası ispat edilemediği ve mahkemece de olgulara uygun biçimde davanın reddi yönünde hüküm kurulduğu halde, gerekçede “işçilik alacakları davasında verilen kararın kesin hüküm oluşturduğu” şeklinde hükmün gerekçelendirilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6217 sayılı Kanun’un 30’uncu maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen geçici 3’üncü madde atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438’inci maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONU Ç

Hükmün gerekçesinin “DOSYANIN İNCELENEMESİ VE GEREKÇE” başlıklı bölümü silinerek yerine “Davacı 1996 yılından 15.05.2005 tarihine kadar davalılardan işveren nezdinde kesintisiz olarak çalıştığı iddiasıyla, diğer davalı Kuruma bildirilmeyen sürelerin tespitine karar verilmesini istemiştir. Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden davalı işveren nezdindeki 01.07.1996 – 31.07.1996 ve 04.08.1997–31.10.2001 tarihleri arasındaki toplam 1155 günlük çalışmasının bildirildiği anlaşılmaktadır.