KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2011/10080 E., 2012/15465 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 18 Eylül 2012
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi
- No
- 555-41
Karar Metni
255 kelime·1 dk okuma
Dava, davacının davalı işverene ait işyerinde 01.05.1995 – 09.09.2008 tarihleri arasında asgari ücretin üzerinde bir kazanç ile çalıştığının tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir. Hükmün, davalıların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi. 1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalıların vekillerinin, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2-Dava konusu dönemde davacının asgari ücretin üzerinde işçilik ücreti aldığının tespiti yönünden, ücrete ilişkin kabul gerekçesi yeterince tartışılmamış ve mevcut deliller hüküm kurmaya yeterli bulunmamıştır. Ücret konusunda, tespiti istenilen sürede delil başlangıçı sayılabilecek nitelikte bir belge yoksa 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 200.
(1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 288.) maddesinde yazılı sınırları geçen ücret alma iddialarında yazılı delil aranmalıdır. Zira, Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409 Esas, 2005/413 Karar sayılı kararlarında da belirtildiği gibi, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 288. maddesindeki yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille ispat edilmesi gerekir.
Mahkemece bu yönde yapılacak yeterli ve gerekli bir araştırmayla ulaşılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, Bodrum Otelciler Derneği'nin genel bilgi içeren yazısına dayanılarak, asgari ücretin üzerindeki prime esas kazancın miktarı konusunda karar verilmiş olması isabetsizdir.
O hâlde, davalıların vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2011/10080, K. 2012/15465, 18 Eylül 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama